We kunnen alweer terugkijken op een fantastische vakantie in India. Wat hebben we veel bijzondere dingen gezien en heel veel leuke mensen ontmoet. Het weer was fantastisch, de Kingfisher biertjes smaakten als vanouds en we konden op het laatst geen tempel meer zien..... Daarom hebben we aan het einde van de vakantie nog heerlijk 5 dagen aan het strand gelegen in Kovalam! Bekijk een selectie uit de ontelbare foto's (ja, ook de tempels) en lees natuurlijk het reisverslag! Ook Louk z'n films staan op zijn YouTube-kanaal. Bekijk ze hier: Deel 1 - Deel 2 - Deel 3.
Bangalore, zaterdag 21 januari 2017
Zaterdag 21 januari 2017, de datum waar we al zolang naar uit hadden gekeken. Iets over half zes stond onze taxi voor de deur. Nog geen halfuurtje later stonden we al bij de KLM-balie om onze koffers in te leveren. Om 8.30uur waren we onderweg naar Parijs voor onze aansluitende vlucht naar Bangalore om 11.25uur. Na een flinke wandeling op het immense vliegveld Charles de Gaulle bereikten we onze gate. Wij waren zo ongeveer de enige 'witte koppen' tussen alle overige Indiase passagiers. Na een flinke zit met een heel aantal slaapmomenten landden we 01.00uur 's-nachts in Bangalore. Eerst naar de immigrationdesk, waar de ambtenaren héél lang naar de visa én de paspoorten moesten kijken. Dan snel de koffers van de band plukken en naar buiten. Oooo, wat lekker warm. Chauffeur was snel gevonden en onderweg kregen we te horen dat we naar een ander hotel gebracht zouden worden. Om een uur of drie werden we in een onogelijk zijstraatje door de zij-ingang bij hotel Nahar Heritage gedropt. Doodmoe werden we, met bagage, naar onze kamers gebracht, die er keurig netjes uitzagen. Slapen!
De volgende dag bijtijds op en maar eens op zoek naar de ontbijtzaal. Na een heerlijk ontbijt met de voor ons onbekende Dosa (het eerste gerecht op het lijstje van Dinusha en Widhuja) op zoek naar onze chauffeur om Bangalore te gaan verkennen. Ook de gids was al aanwezig. Eerst brachten we een bezoek aan de prachtige Lal Bagh tuin van wel 240 hectare, met in het midden het Chrystal Palace. Op deze zonnige zondag waren we niet de enige bezoekers. Hele famillies gebruikten de tuin om te picknicken en 'gezien te worden'. Dat laatste lukte ook bij ons heel aardig. Met ontelbare mensen moesten we op de foto. Tja, van die lange witten zie je niet elke dag. Ruim een uur later verlieten we de tuin weer aan de andere kant, waar chauffeur Aldo die eigenlijk Prathap heette (?) alweer klaar stond. Na een snelle rit werden we afgeleverd bij een tempeltje. Eerst schoenen uit (dat zou een gewoonte worden deze vakantie). Na uitleg door de gids over de oorsprong van de tempel een snel rondje om de granieten stier, zegening door de plaatselijke brami(schijf) en schoenen weer aan. De brami was met z'n 10 Rupees niet echt blij. Tja, veertien cent was dan ook niet veel, maar we moesten nog even wennen aan de waarde van het Indiase geld.
Prathap had zich intussen een weg gebaand door de vele geparkeerde scooters en stond met z'n stomme grijns alweer boven op ons te wachten. Op naar het zomerpaleis van Tipu. Een prachtig bouwwerk midden in de stad. Als afsluiting van het programma stond ook nog een bezichtiging van het indrukwekkende Vidhana Soudha, het parlement van de deelstaat Karnataka. Na het afscheid van de gids werden we gedropt bij het hotel. Zo, nu eerst maar eens zo'n langverwacht Kingfisher biertje. Dus wij de hoofdstraat in. Niets te vinden?! Dan maar eens proberen bij het door de gids geadviseerde restaurant Nandini. Eten kon pas vanaf 19.00uur, maar een biertje lukte wel. Daarna meteen maar blijven zitten om een hapje te eten. Heerlijk. Wel duur zo'n hoofdgerecht van ongeveer EUR 3.=.
Bij het hotel nog even buiten op het mini-terras een cola gedronken en gekeken naar verkeerschaos en de vele -prachtig uitgedoste- gasten die arriveerden voor het feest op het dakterras van ons hotel. Na twee korte nachtjes ook maar beetje bijtijds naar bed. Maar ja, het feest op de bovenverdieping klonk door het trappenhuis zo hard. Toen het uiteindelijk om 1.00uur afgelopen was, werd er met heel veel lawaai ook nog eens langdurig opgeruimd. Grrrrr.... Uiteindelijk om uur of twee in slaap gevallen.
Hospet, maandag 23 januari 2017
Vandaag beetje bijtijds in de auto, want het zou een flinke rit worden naar Hospet. Toen we na ongeveer een uur nog in de buitenwijken van Bangalore reden, werd het nog eens duidelijker hoe groot deze stad eigenlijk is. Na heel veel kilometers snelweg, nou ja snelweg, verlieten we deze bij Chitradurga. Prathap adviseerde ons om zeker het indrukwekkende Chitradurga Fort te bekijken. Stond niet op het programma, maar was zeker de moeite waard. Het fort lag aan de andere kant van het stadje, dus mochten we al snel genieten van de mooiste Indiase taferelen in de chaotische straten. Nooit geweten dat olifanten van rechts voorrang hadden.... Bij het fort de nodige rupees afgetikt, natuurlijk ook voor de camera en begonnen aan de klim naar het fort. Gelukkig was het maar een graad of 30. Ook hier moesten we natuurlijk weer met het grootste deel van de Indiase bezoekers op de foto, of er werd gevraagd of wij een foto van hen wilden maken. Zo ook het mannetje op de 5e foto. Keurig werd z'n overhemd rechtgetrokken, maar meer dan een zenuwachtige glimlach kon hij niet op z'n gezicht krijgen. De familie vond het allemaal geweldig.
Na een flink aantal foto's en het genieten van het uitzicht maar weer naar beneden gehobbeld. Auto in en op naar een lunchadres. Dat bleek een vegetarisch wegrestaurant te zijn, dus maar voor de veilige frietjes gekozen. Zo, we konden er weer even tegen. De weg van Chitradurga naar Hospet bleek overvol met de zo beruchte Indiase lorry's (vrachtwagens), waardoor de reis nogal lang duurde. Tegen schemer bereikten we het mooie Vijayshree Resort. Ook dit bleek te beschikken over 2 vegetarische restaurants, dus we moesten er aan geloven. 's-Avonds in het zeer ongezellige restaurant een vegetarische curry gegeten en weggespoeld met een koude cola en tot de conclusie gekomen dat wij niet in de wieg waren gelegd om vegetarieër te worden. Wat was het hier lekker stil en wat hebben we lekker geslapen.
Vandaag naar de het middeleeuwse Hido Vijaynagar Rijk in Hampi, op een halfuurtje rijden van het hotel. Maar eerst een heerlijk ontbijt op het boventerras van ons resort. Natuurlijk met dosa! Omdat er bij dit resort geen facaliteiten waren voor de chauffeur, heeft Prathap intussen lekker gebruik kunnen maken van onze badkamer. Aangekomen bij de ingang van Hampi stond gids Prakash al te 'glimmen'. Deze supergids heeft ons geduldig alle highlights van de vele tempels en de mooie uitzichten laten zien. De stappenteller op Agnes' telefoon waarschuwde aan het einde van deze dag voor oververhitting. Wat hebben we enorme stukken gelopen, maar ook net zoveel gezien! Fantastisch.
Bij terugkomst bleken onze terrasstoelen gebruikt als barrikade voor wegwerkzaamheden vóór ons huisje. Die hebben we dus maar weer teruggepakt. Daarna snel opgefrist en het halflauwe biertje uit de koelkast opgemaakt op ons terras. Daarna besloten om niet veg te gaan eten. Op tripadvisor vonden we restaurant Temptations in het centrum van Hospet. Prathap wilde ons wel brengen en we vroegen hem meteen om mee te eten. In het futurisch aandoende (en ook nog eens koude) restaurant hebben we onvoorstelbaar goed gegeten. Mijn Mutton Madras (lam) was stevig spicy, maar dan heb je er wel 2 dagen plezier van.....! Nog even hebben we buiten gezeten om na te praten, maar al snel gingen de luiken dicht.
Hassan, woensdag 25 januari 2017
Vandaag de koffers weer dicht en klaar voor vertrek naar Hassan. Ook vandaag heeft Prathap tijdens ons ontbijt dankbaar gebruik gemaakt van onze badkamer. Dus konden we fris en fruitig op weg naar Hassan. Dat betekende wel dezelfde weg terug naar Chitradurga. Pffff. Gelukkig waren er weer heel veel Indiase zaken te bewonderen, zoals een lorrychauffeur die door een inschattingsfout een talud af rijdt. Tja, er val heel wat te lachen in India. Maar ook een enorme koeienmarkt. Gelukkig trapt Prathap op de rem en neemt ons mee de markt op om foto's te maken en te filmen. Al snel hadden de marktbezoekers geen oog meer voor de handelswaar. Nee, als stokstaartjes stonden ze om ons heen. Veel interessanter dan die stomme koeien. Uitgewaaid door zo ongeveer de halve markt vervolgden we onze reis.
Of we het leuk zouden vinden om het dorp van z'n schoonouders, gelegen op de route, te bezoeken vroeg Prathap. Natuurlijk vonden we dat leuk! Prathap had z'n vrouw al een tijdje niet gezien en dat merkten we aan de snelheid van de auto, die naarmate we dichterbij kwamen steeds iets hoger werd. Eerst kochten in het nabijgelegen stadje nog even wat chocolade voor Prathap z'n vrouw en hijzelf nam geen bloemen mee, maar een struikgewas met een soort kruiden. Tja, het blijf India heh. Iets later draaien we van de hoofdweg af het dorpje Jajur in. Van harte worden we uitgenodigd in het kleine huisje voor een uitgebreide lunch. Maar ook een rondleiding door het dorp stond nog op het programma. Wat een verrassing en wat een bekijks. Uitgezwaaid door de familie en het halve dorp vertrokken we richting Belur en Halebidu om daar samen met de gids een tweetal bekende tempels te bekijken. De nogal omvangrijke gids bleek na Belur ook nog een met ons mee te moeten naar Halebidu. En wat doet Prathap, die laat de arme man ook nog eens op de krappe achterste bank plaatsnemen. En er natuurlijk weer stiekem bij grijnzen!
Na het afscheid van de gids snel op weg naar Hassan. Onderweg zien we een tankwagen met diesel op z'n kant in het weiland liggen. Dangerous volgens Prathap, want de brandstof loopt er uit. Maar ook hier hebben ze een pasklare oplossing voor, want vanuit de verre omgeving komen mensen met auto's, fietsen en motoren om hun jerrycan of emmer te vullen. Laat in de middag bereikten we Hotel Southern Star in Hassan. Een heerlijk hotel in het drukke stadscentrum. Na een biertje in het uitgestorven hotelrestaurant even opgefrist en daarna in het ineens volle restaurant zeer smakelijk gegeten. De vele indrukken van de afgelopen dag zorgen ervoor dat we bijtijds op bed lagen.
Mysore, donderdag 26 januari 2017
Prathap kwam vandaag iets later opdagen. Hij was gisteren weer terug naar huis gereden om daar te overnachten. Beter dan in de auto slapen. Dus snel de koffers weer in en op de auto en op weg naar Shravana Belgola. Jammer genoeg was het vandaag wat heiïg, waardoor de uitzichten niet zo mooi zouden zijn. En daarvoor 600 treden op moeten! De schoenen hebben we meteen maar in de auto gelaten. Scheelt weer 'stallingskosten'. Na kennismaking met de gids gestart met de tocht naar boven. Zeshonderd treden later kwam het enorme, 17 meter hoge, standbeeld van Jain Sage Gomateswara in zicht en liet zowaar een waterig zonnetje zich zien. Was zeker de moeite waarde om naar boven te wandelen. Boven denken we aan neef Kees die hier 25 jaar geleden ook heeft gestaan. Na ons vergaapt te hebben aan de ceremonie en de ceremoniegangers lieten we ons weer de trap afzakken. Op naar Mysore.
Onderweg blijkt een dorpsfeest georganiseerd te gaan worden. De voorbereidingen zijn in volle gang en grote pannen staan op het vuur om de vele gasten van eten te voorzien. Ook hier wandelen we met Prathap natuurlijk even binnen om te fotograferen en filmen. De dorpsmuzikant haalt op gegeven moment zelfs z'n klarinet te voorschijn om een riedeltje te spelen. Voor de centjes, legt Prathap later uit. Nog iets verder richting Mysore stopt Prathap ineens bij een rietsuikerfabriekje, waar onder erbarmelijke omstandigheden suikerriet wordt geperst en gekookt. Het uiteindelijke resultaat zijn blokken suikerriet.
In Mysore aangekomen stopt Prathap bij een hotel om te lunchen. Natuurlijk schuift hijzelf bij ons aan en eet gezellig mee. Als de rekening arriveert grijpt Mr. Mafkees hem uit Louk z'n handen: "You 600 and you 600". Zo, ook weer geregeld......
Na een snelle opfris in het hotel gingen we op weg naar het zomerpaleis voor een rondleiding met gids. Deze bleek niet erg gelukkig met de bemoeienissen van Prathap over de volgorde van het programma en liet ons dat regelmatig weten. Mopperend ging hij ons voor door de gangen van het paleis en reageerde z'n ontevredenheid af op de bezoekers die stiekem foto's maakten. Met veel genoegen namen we afscheid en gingen terug naar het hotel. We hadden geluk vandaag. Het bleek Onafhankelheidsdag te zijn en dan wordt de speciale verlichting van het paleis óók om 19.00uur een kwartier lang aangestoken. Niet heel lang nadat we terug waren in het hotel zaten we alweer in de auto.
Was het paleis 's-middags al indrukwekkend, 's-avonds was het verlichtje paleis gewoon sprookjesachtig, vooral toen om zeven uur precies ook nog eens alle lampjes aanfloepen. Een massale wow klonk door de menigte. Begrijpelijk!
Opnieuw naar het hotel en dan snel naar de overburen om een hapje te eten.
De laatste dag in Mysore en de laatste dag met Prathap was aangebroken. Eerst nodigde Prathap ons nog even uit om de drivers-bathroom te bekijken. Deze verdiende eerder de naam varkensstal en dat hebben de manager dan ook laten weten. Toen de auto in om op Chamumdi Hill een hooggelegen tempel te bekijken. Het was echter zo druk dat we het maar bij een rondwandeling door het dorp hebben gelaten. Beneden gekomen dropte Prathap ons bij de fruit- en bloemenmarkt en bekeken we nog een bekende kerk in Mysore. Vlakbij het hotel stapten we uit de auto om nog even wat indrukken op te doen. Louk kocht nog snel een paar echte Indiase openluchtnikes.
Aangekomen bij het hotel had Prathap de koffers al op de auto geknikkerd en gingen we op weg naar het nabijgelegen station. Na een hartelijk afscheid volgden wij de kofferdragers naar het perron.
Chennai, vrijdag 27 januari 2017
Iets later dan gepland vertrok de overvolle trein richting Chennai. Ook in de trein stond de airco op stand koelkast. Gelukkig hadden we daar rekening mee gehouden. Aan het einde van de middag begon het heerlijk naar curry's te ruiken in de trein en jawel hoor, voor iedereen een heerlijke maaltijd. Een flink aantal uren later bereikten we in het pikkedonker het overbevolkte station van Chennai. De plaatselijke reisagent stond ons al op het perron op te wachten en escorteerde ons naar de uitgang, alwaar we kennis maakten met onze volgende chauffeur Baskar. Dat zou even wennen worden. Hotel Vestin Park bleek niet erg ver rijden, al had Baskar er wel z'n navigatie bij nodig. Het hotel bleek geen biertje te verkopen, maar de overburen wel, dus hebben we daar nog even gezellig bij Mr. Philips gezeten.
Anders dan in het programma hebben we samen met een gids twee tempels en een kerk bekeken. Baskar leek totaal niet op de hoogte van ons programma en na aanwijzingen van de gids zijn we heel hard langs het Fort St. George gereden en aan het einde van de boulevard gekeerd om met een razend tempo Chennai uit te rijden.... Gelukkig hebben we de foto's nog!
Mammalapuram, zaterdag 28 januari 2017
Om een uur of twee reden we Mammalapuram binnen en hadden al snel Hotel Mammala Heritage gevonden. De alleraardigse receptioniste bood ons mooie kamers aan met uitzicht op de swimmingpool. De trappen namen we maar voor lief. Eerst een snelle lunch bij de buren en dan maar eens wandelen richting het strand. Helaas iets bewolkt, maar warm als altijd. De vele vissersbootjes op het strand waren prachtig om te zien, de vele verkopers vervelend. Na een flinke wandeling werd het tijd om het zwembad in te duiken. 's-Avonds hebben we een overheerlijk visje gescoord bij Moonraker.
De volgende dag met de plaatselijke gids een heel aantal van de tempels in Mammalapuram bezocht en het programma afgesloten met een bezoek aan de prachtig gelegen strandtempel. De parkeerplaats van de tempel was bij terugkomst zo'n chaos, dat we Baskar gedag hebben gezegd en naar het hotel terug zijn gaan lopen. We hebben nooit meer gehoord hoe laat Baskar van het parkeerterrein af is gekomen.
Voor de lunch maar weer eens de richting het strand. De gids had ons het nieuwe restaurant Bambino geadviseerd en aangezien Moonraker geen plek meer had leek dit een goed alternatief. Louk en Agnes deden zich tegoed aan een portie overmaats King Prawns en ook de rest was goed te eten. Dus besloten we hier vanavond maar weer naar toe te gaan. Maar eerst nog rondje zwemmen in ons heerlijke zwembad en genieten van het buiten zitten.
Ook het diner bij Bambino was overweldigend. De ober met de grote oorlellen (kan ie ook niet aan doen) adviseerde een soort walvis voor ons vieren. En dan op z'n Mammalapurams klaargemaakt. Wat wil je nog meer? Tjonge, wat hebben wij lekker gegeten. Absolute aanrader deze tent. Meteen de volgende dag ook goede review op Tripadvisor geplaatst. Nu eerst maar weer eens slapen.
Pondicherry, maandag 30 januari 2017
Baskar was blijkbaar toch gisteren het parkeerterrein weer afgekomen, want hij stond vandaag alweer bij het hotel met z'n auto. Natuurlijk moesten we hem wel zelf weer even zoeken. Maar iets later reden we Mammalapuram alweer uit, op weg naar Pondicherry. Onderweg nog even gestopt bij een enorme zoutwinning, waar we werden rondgeleid door de trotse opzichter.
Bijtijds bereikten we Pondicherry en na wat zoeken stonden we ineens bij Hotel Du Parc voor de deur. Koffers naar binnen en snel richting het centrum om te lunchen. Na de lunch bleken de gids én Baskar al geruime tijd in de auto op ons te wachten en wij in het hotel op hen! De plaatselijke gids keek niet blij toen hij ineens van z'n voorstoel naar het achterste bankje werd gestuurd. Misschien was hiermee zijn humeur wel volledig verpest, want gezellig was hij niet. Als een mitrailleur schoot hij de informatie in een onverstaanbaar Engels op ons af. Bij de eerste kerk kwam hij de auto niet eens uit en met veel tegenzin wilde hij wel naar de Sri Aurobindo Ashram (in het programma opgenomen). Op de terugweg vanaf de Ashram maakten we nog een snelle ronde over de boulevard en stopten we nog bij enkele Franse huizen. Daarna hebben we de man hartelijk bedankt voor z'n diensten en hem de auto uitgeknikkerd.
Op Tripadvisor vonden we een goed restaurant op loopafstand aan zee. Eerst de boulevard naar rechts gelopen en bij barretje gevraagd om naar restaurant te bellen om te vragen waar ze precies zaten. Terug richting ons hotel moesten we. Nu bij taxibedrijfje gevraagd om te bellen. Eerste zijstraat links. Blijkt dat het restaurant ín een hotel zit met compleet andere naam. India.....! Wel lekker gegeten, vooral toen men in de gaten kreeg dat we met z'n vieren ook graag vier gerechten wilden en niet drie! India.....?!?
Thanjavur, dinsdag 31 januari 2017
Na een heerlijke nacht in Hotel Du Parc gingen we op weg naar Thanjavur. Onderweg bekeken we samen met een gids nog een gigatempel in Chidambaram, waar toevallig net een vuurceremonie gaande was. Bijzonder om mee te maken. Ook de onderhoudswerkzaamheden gingen gewoon door.
We vervolgden onze reis naar Thanjavur en na een flinke rit door deze enorme stad bereikten we Hotel Star Residency. In tegenstelling tot de slechte beoordelingen op Tripadivor waren onze kamers groot en keurig netjes met spiksplinternieuwe airco en keurige badkamer. Ok, het uitzicht was nul, maar ja, we kwamen niet naar India om uit het raam van onze kamer te zitten kijken. Op naar de eetzaal voor de lunch. Hier klopte Tripadvisor wel. Super ongezellig en een zeer botte gerant. Binnen 1 minuut stond er soep op onze tafel. Hoort bij buffet. Ehhhh, wij willen geen buffet. Soep weer weg. Menukaart op tafel. Soep weer terug: Welkomstsoep. Wij willen geen soep....!
Uiteindelijk wat kleins kunnen eten en toen onderweg naar de Bruhadeeswara Tempel. Een aardige gids leidde ons hier rond. En natuurlijk hier ook weer heel veel "op-de-foto-met-kaaskoppen-Indiërs". Hierna terug naar het hotel om rondje te zwemmen, maar na eerste aanblik van zwembad dit plan maar snel geschrapt en veranderd in biertje bij zwembad. Na wat zoeken door het personeel kwamen er ergens paar bijna vergane plastic tuinstoelen en pikzwarte witte tuintafel vandaan. Onze dag kon niet meer stuk. Dachten we....
Na het diner in de al net zo drukke en gezellige eetzaal bedachten we om maar stukje te wandelen en eens te kijken waar de muziek vandaan kwam. Aan de overkant drukte van belang en volgens Baskar, die met ons meeliep, vond er in de Weddinghall een bruiloft plaats. Na eens stiekem om de hoek te hebben gekeken komt er een prachtig geklede man naar buiten rennen, pakt m'n hand vast en sleurt mij en de rest van de groep naar binnen. Maar eerst even een ontvangstritueel, namelijk rode stip op het voorhoofd. Daarna moesten we zitten. Al snel werd het duidelijk dat we nog een keer zouden moeten eten. Dat hebben we maar niet gedaan. Het fruithapje konden we niet afslaan.
Fruithapje klaar, mee naar boven om kennis te maken met het bruidspaar en meteen maar op de foto met de hele familie. Waar zijn we terecht gekomen?? O ja, we moesten de volgende dag zeker terugkomen voor de bruiloft zelf, dit was nog maar de receptie. Een flinke tijd later verlieten we het feest, uitgezwaaid door onze nieuwe kleine vrienden (foto 3160), maar niet nadat we hadden beloofd om morgen terug te komen.
Op een bruiloft kan je natuurlijk niet in de korte broek komen, dus netjes aangekleed wandelden we 's-morgens vroeg weer naar de Weddinghall, waar iedereen ons opnieuw uitgelaten begroette. De zaal zat afgeladen met kleurige genodigden en de Indiase muziek stond op standje oorverdovend. De bruidegom zat nu nog alleen op het 'podium' en de brami was druk met voorbereidingen. Uiteindelijk verscheen ook de nogal gespannen bruid. Vervolgens komen om de beurt alle genodigden langs om bloemenslinger om de nek van de bruid te doen en moeder haalt het er weer vanaf. India....! Toen uiteindelijk bleek dat de huwelijksceremonie pas om 10.00uur plaatsvond hebben we afscheid genomen van deze super vriendelijke familie.
Na het aanschieten van de korte broek in de auto naar Trichy op een flink uur rijden van Thanjavur. Hier hebben we de tempels bekeken en opnieuw 600 treden beklommen om de tempel en het uitzicht over Trichy te bewonderen. Laat in de middag waren we weer terug in Thanjavur.
Madurai, donderdag 2 februari 2017
Naar Madurai. Het kon Baskar niet snel genoeg gaan, want hier woont zijn vrouw die hij al zes weken niet heeft gezien! Na aankomst bij het enorme Hotel Germanus snel de koffers naar boven gebracht en geluncht. Na de lunch maar weer eens op zoek naar Baskar. Verstoppertje spelen lijkt zijn hobby. Gids Usha Marry is wel al aanwezig en samen gaan we op weg naar het paleis en bekijken daarna de Meenakshi tempel. Behalve dat zij zeer goed Engels spreekt, is ze ook bereid om ons andere zaken, zoals het Kastensysteem, uit te leggen. Een verademing vergeleken met heel veel eerdere gidsen, die alleen maar over de goden vertelden. We nemen afscheid van haar bij de tempel, maar zullen haar vanavond weer zien bij de Aarati ceremonie in dezelfde tempel.
Eerst terug naar het hotel voor een duik in het zwembad op het dak van het hotel. Ook het bierje met dit uitzicht laat zich goed smaken. Daarna snel de lange broek weer aan voor het tweede bezoek aan de tempel. Tijdens de rit naar de tempel begrijpen we van Baskar dat hij nog steeds niet bij z'n vrouw is geweest. Mag niet tijdens werktijden. Moet zelfs wachten totdat hij ons na de tempel naar het hotel heeft gebracht. Dus besluiten we met de tuktuk terug te gaan en sturen Baskar naar huis. Zijn grijns spreekt boekdelen. Na de voor ons westerlingen onbegrijpelijke ceremonie nemen we voor de tweede keer vandaag afscheid van Usha Marry en stappen in ons knetterende vervoermiddel dat ons terugbrengt naar het hotel.
Thekkady, vrijdag 3 februari 2017
Vandaag staat ons een pittige en bochtige rit te wachten door de bergen richting Thekkady. Nét voor Thekkady moest Baskar zich met een flinke stapel papieren melden bij de grensovergang naar Kerala. Een minuut of tien later konden we onze reis vervolgen en stopten iets later bij Hotel Silver Crest, een prachtig gelegen hotel nét buiten het centrum. Ah, een zwembad! Eerst even lunchen en dan snel de zwembroek aan. Ehhh, drie ligbedjes? Ja, we hebben er maar drie. India...! Later begrepen we waarom. Alle andere gasten bekeken ons, liggend bij het zwembad, alsof wij stapelgek waren. Een stel uit Noord-India heeft ons zelfs op de film gezet tijdens het zwemmen!
Later in de middag maar eens op zoek naar een koud Kingfisher biertje. Baskar verveelde zich blijkbaar dood, want hij liep gezellig met ons mee. In de hoofdstraat konden de dames de sjaaltjeswinkel niet zomaar voorbij lopen. Ja hoor, mét sjaaltjes vervolgden we onze weg. Zijstraat in, bord Beer&Wine gevolgd en kwamen in een soort blauw verlichte kelderruimte terecht. Maar het biertje smaakte er niet minder om. Hierna snel naar het hotel, want om 19.00uur hadden Agnes en ikzelf een massage afgesproken. Als nieuw kwamen we terug in het hotel. Zelfs de douche redde het bijna niet om de olierestanten er af te spoelen.
's-Avonds hebben we heerlijk gegeten in het restaurant van Silver Crest. Tja, als er dan Banana Split op de kaart staat... Op Tripadvisor schreef een gast dat de bedden hard waren. Nou, dat klopte niet helemaal. Dit waren geen bedden maar witgeschilderde betonplaten! De eerste nacht dan ook nauwelijks geslapen. Maar kwam dat even goed uit, we moesten er de volgende dag toch om 6.30uur uit voor de boottocht.
Leuk. Boottocht in een wildreservaat en wilde dieren zien. Had gekund, maar niet als er 5 pruttelende boten tegelijk uitvaren en er op onze boot een Indiase familie zit met schreeuwende kinderen, die dit als een leuk boottochtje zien. Hadden we nou maar op dat harde bed blijven liggen. Na het ontbijt weer de auto in voor een rondleiding door een plantage met de meest bijzondere planten en specerijen. We sluiten de ochtend af met een rit op een olifant.
Vandaag maar eens ergens anders lunchen? Net buiten het dorp stond een leuk adresje op Tripadvisor. Nou ja, nét buiten het dorp. Na ruim een halfuur vinden we dit aggenebbes geval en blijkt geen restaurant, maar soort kookworkshop ding te zijn. Mmmmm, snel weer terug naar 'ons' dorp. Bij het eerste de beste hotel naar binnen gedoken voor een spring-roll met cola. Als je ons zoekt; wij zitten aan het zwembad. Om vijf uur mogen we ons melden bij de buren. Hier vindt een Kathakali dans plaats. Met hoge verwachtingen nemen we plaats op de plastic tuinstoeltjes in de tot theater omgebouwde fietsenschuur. Een van de toneelspelers kleedt zich op dat moment nog aan op het podium. De verwachtingen worden rap minder. De twee muzikanten, éen op drums en de ander met kling-kling-dingetjes hebben er echt zin in. De drummer gaapt als een Nijlpaard met abneu en de kling-klinger knikkebolt er ook op los. Kunnen we nog weg? Maar dan komt de andere geschmikte collega het podium op. De kling-klinger blijkt ook de spreekstalmeester te zijn en legt uit wat de man/vrouw op het podium doet. Dit blijkt uiteindelijk niet meer dan de ogen op het ritme van de drums heen-en-weer en op-en-neer bewegen. Gelukkig duurde het maar drie kwartier. Gillend renden we terug naar het hotel om te eten. Dat maakte veel goed. Vooral de Bananasplit...
's-Morgens worden we al vroeg gewekt door gezang in de kerk naast ons hotel. Toch best raar om dit in India te horen. Natuurlijk moest Agnes even om de hoek kijken. Na een hartelijk afscheid van de sympathieke gerant van het restaurant, de heer Shijo, verlaten we Thekkady.
Cochin, zondag 5 februari 2017
Na een prachtige rit door de bergen en de theeplantages bereiken we Cochin. Na een blik in de veel te sjieke eetzaal maar eens op Tripadvisor gekeken en laat Tandoor Restaurant met hele goede beoordelingen nou op loopafstand zijn. Terug naar het hotel en op zoek naar Baskar. Dan met de auto naar het oude deel van Cochin. Eerst een bezoek aan de St. Francis kerk, volgens zeggen de eerste kerk die door Europeanen in India werd gebouwd. Vervolgens een bezoek aan de Joodse Synagoge (foto's maken niet toegestaan) en als laatste een bezoek aan Fort Cochin en de Chinese visnetten aan het gezellig drukke strand.
Onze eerste en laatste avond afgesloten met een heerlijk maal bij Tandoor Restaurant. Gezellig druk en alleen maar Indiase gasten. Mocht je er toevallig in de buurt komen? Doen!
Allepy, maandag 6 februari 2017
Een nogal bijzondere route door de stad, brug over, brug terug, bracht ons uiteindelijk aan de zuidkant van Cochin. De afstand naar Allepy zou niet zo ver zijn, maar de weg enorm vol. Uiteindelijk viel dat mee en reden stonden we al om 11.00uur voor het boten-verhuur-kantoor. Baskar wenkte mij om binnen te komen. Na het invullen van de formulieren konden we kiezen, of met z'n vieren later vertrekken, of met 2 Indiase gasten om half twaalf. Nou dat laatste dan maar. Ook nog eens gezellig met 2 Indiase figuren erbij.
Baskar moest z'n best doen om een dikke vent op z'n brommer bij te houden. Later bleek dit de manager (of zoiets) te zijn. Via een paar zeer smalle tussendoorstraatjes bereikten de we de waterkant en stonden ineens voor onze houseboot. De dikke brommer, de kok, de kapitein en de hulp (Djo) hesen onze koffers aan boord en brachten die naar onze hut. Nu maar wachten op de Indiërs? Nee, die komen later. Dan maar eens onze houseboat verkennen, wat een enorm ding voor zes personen. Vier twee-persoonshutten beneden en een soort eet-danszaal boven.
Kwartier later start Kapitein Jack Sparrow de motoren en varen we via de rivier het enorme meer op. Uurtje later zijn we weer terug op de vertrekplaats. De andere gasten komen aan. Man en vrouw komen voorbij en gaan direct door naar hun hut. De landvasten gaan weer los en we vertrekken opnieuw. Midden op het grote meer worden we uitgenodigd voor de lunch boven. De Indiërs zitten samen bij het voorraam en laten het personeel geïrriteerd weten niet mee te lunchen. De maaltijd met vers gebakken vis smaakt fantastisch, evenals de door dikke brommer afgeleverde koude biertjes. We zakken weer af naar het voordek en genieten volop van het voorbij trekkende landschap. Het laatste deel van de tocht voert ons door de smallere gedeelten en de uitzichten worden nog mooier.
Tegen schemer leggen we aan op onze vertrekplaats, waar we ook zullen overnachten. Ons voordek biedt uitzicht op de plaatselijke overzetplaats. Steeds opnieuw komen er mensen die met het bootje overgezet worden naar de overzijde. Twee kinderen zijn heel blij met onze meegenomen pennen. Met een brede glimlach verdwijnen ze in het bootje. Intussen maken Indiase Jut&Jul nu over alles problemen met de drie bemanningsleden en wij besluiten ze te negeren. Verwend stel. Natuurlijk schuiven ze ook niet aan bij het diner op het bovendek, maar eten bij 'hun' voorraam. De kapitein kijkt intussen gezellig op het bovendek naar een Indiase soap. Z'n oren blijken niet zo goed meer te zijn. Zelfs op het benedendek kunnen we z'n programma later goed volgen. Bijtijds zoeken we onze hut op.
Kovalam, dinsdag 7 februari 2017
Op naar alweer de laatste bestemming van onze vakantie. Aangekomen in Kovalam blijkt zoeken nog steeds niet het sterkste punt van Baskar en hij rijdt de verkeerde kant van het dorp binnen. Maar dan vinden we toch ons hotel Soma Palmshore, vlakbij het bekende Lighthouse Beach. Nieuwsgierig als we zijn wilden we natuurlijk even een rondje op de boulevard maken en meteen maar even lunchen. Snel lieten we ons afzakken naar de boulevard en iets later zaten we op het terras van Coconut Grove ons tegoed te doen aan een lekkere lunch. Omdat ze geen biervergunning hadden kregen we het bier in een overmaats koffiebeker. Na de lunch de 'bult' weer op naar het hotel en net zo snel weer met de zwembroek naar het zwembad. Heerlijk!
De volgende dag stond de allerlaatste grote autorit op het programma. We zouden naar Cape Camorin rijden, het zuiderlijkste puntje van het Indiase vasteland. Onderweg naar het zuiden moesten we een omleiding volgen wegens wegwerkzaamheden, maar dat zorgde wel voor een bezoek aan een plaatselijke steenbakkerij. De medewerkers waren minstens zo enthousiast als wij. Wat een zwaar werk!
Aangekomen in Cape Camorin bleek dat we met een bootje twee eilandjes gingen bezoeken. Eén met een tempel en de ander met een enorm groot standbeeld. Gewapend met zwemvest gingen we aan boord voor de tocht naar het eerste eiland. Na een snelle ronde terug in het bootje en naar het andere eiland. Daarna terug naar het vaste land en nog even wat gegeten in het dorp. Daarna op weg naar Kovalam. Hier aangekomen bij het hotel aan de overzijde nog even biertje/colaatje gedronken en afscheid genomen van Baskar. Hij was erg blij met de enveloppe mét inhoud.
De laatste dagen hebben we niet écht veel meer gedaan, behalve het beklimmen van de vuurtoren natuurlijk. Verplicht nummer in Kovalam. Zaterdag hoorden we soort gezang vanaf het strand. Bleken vissers die een enorm sleepnet aan het binnenhalen waren. Uiteindelijk ruim uur bezig geweest en maar vier spartelende visjes in het net. Wist niet dat Indiase mensen zo boos konden zijn.
Zondag 12 februari. 18.30uur staat onze taxi voor de deur om ons naar Trivandrum Airport te brengen, waar we zo'n 15 minuten later arriveren. De dame achter de Air India desk vraagt of wij wel Engels spreken, als we zo'n keer of 10 hebben geprobeerd uit te leggen dat we een connected-flight naar Amsterdam hebben via Mumbai. In Mumbai aangekomen blijkt bij de Jet Airways balie dat onze koffers ergens beneden op de band ronddraaien. Het mens heeft er gewoon een tag Mumbai op geplakt. Zal maar niet herhalen wat ik toen heb gezegd......
Rond een uur of drie steeg ons toestel op vanaf Mumbai en zette koers richting Schiphol. De vermoeidheid deed z'n werk en binnen de korste keren sliep iedereen. Pas toen de lichten voor het ontbijt aangingen schrok iedereen wakker. Nog maar twee uurtjes naar Amsterdam. De trein bleek de juiste keuze voor het laatste stukje naar Baarn.
Wat een heerlijke vakantie!!!