Zondagochtend 17 november 2013 - Baarn - Melaka
Het was ruim voor half negen toen neef Paul voor de deur stopte om ons samen met Louk en Hanneke én de bagage bij Schiphol af te zetten voor onze reis naar- en door Maleisië. Louk 'spielberg' legde het koffers-in-de-auto-frommelen nog even op film vast een we konden vertrekken. Nog geen halfuur later stonden onze koffers gelabeld en al op de band. Snel door de douane voor zo'n hele grote bak cappuccino. Daarna richting gate om te boarden en iets na twaalven rolden we met grote snelheid over de startbaan voor alweer een lange zit naar KLIA.
De tijd vloog werkelijk voorbij, mede door de excellente verzorging van het Malaysian Airlines personeel. Drankjes, pinda's en heerlijke maaltijden bleven maar aangesleept worden. Aangekomen op KLIA de koffers opgepikt, geld gepind en vervolgens snel op zoek naar onze gereserveerde bus naar Melakka. Dat leek eenvoudiger dan gezegd, want alleen al het vinden van het busstation was een hele opgave. O ja, er zou zelfs niet eens een bus van KLIA naar Melakka rijden..... we moesten eerst naar een ander vliegveld en daar overstappen!? Na een flinke zoektocht en wandeling toch terecht gekomen op het meer dan chaotische busstation. Gelukkig werden we direct geholpen door de sympathieke Indiase 'stationschef' (met rijstkorrel op z'n voorhoofd), die ons gerust stelde, want de bus naar Melakka zou hier gewoon langskomen: "Daar zitten en wachten!". De vijf Ringit (€ 1,10) die Louk hem toestopte deden wonderen; tenminste elke paar minuten liet rijstkorrel weten dat de bus er nog niet was en dat we nog even moesten wachten. De bus van 9.15 uur verscheen uiteindelijk een ruim halfuur te laat. De koffers werden ergens onderin gepropt tussen de persoonlijke spullen van onze chauffeur en weg waren we. Al snel bleek dat onze buschauffeur na het behalen van z'n kamelenlicentie aangenomen was als chauffeur, want van sommige passagiers staan waarschijnlijk nu nog de nagelafdrukken in de metalen buizen! Maar na ontelbare hartvergrotingen arriveerden we dan toch zonder blikschade in Melakka. Na een klein stukje wandelen stonden we ineens voor de deur van het Equatorial hotel (in 2020 definitief gesloten). De portier was zichtbaar verbaasd over de vier verhitte toeristen die lopend met de bagage bij 'zijn' viersterrentent aankwamen.
Na het inchecken en aanschieten van de hoognodige zomerkleding maar eens even naar het centrum van Melakka gewandeld voor een snelle verkenning van het stadje en natuurlijk een bezoekje aan een van de vele terrasjes om kennis te maken met ons eerste Tiger biertje. Louk wilde wel een sandwich en Agnes en ikzelf iets uit de Indiase keuken. En korte tijd later werden de biertjes gebracht (heerlijk) en nog iets later een enorme mand met brood en frites voor Louk. Met de inhoud hiervan had je een volledig dorp in Afrika kunnen voeden..... De inhoud van onze aardewerk potjes leek zo uit de sloot achter het restaurant te komen, maar schijn bedriegt, want het was meer dan lekker! Daarna terug naar hotel om een welverdiend tukje te doen bij het mooie zwembad.
Tijdens ons verblijf in Melakka hebben we verschillende wandelingen door het mooie stadje gemaakt en van alles bekeken: het overbekende rode kerkje, het oude 'Stadthuys', maar ook een boottocht gemaakt over de rivier, vergezeld door een Chinese familie en dochtertje 'piepschoen'. In de straten van Melaka keken we telkens weer met verbazing naar de met bloemen en geluidsinstallaties uitgeruste fietstaxi's. Twee avonden achtereen hebben we heerlijk gegeten bij Pak Putra en na afloop nog even een biertje gedronken op een van de vele terrasjes aan de rivier. De laatste avond hebben we een taxichauffeur -met busje- aangeschoten en gevraagd om ons de volgende morgen naar het busstation Melaka Sentral te brengen. Na wat zoeken vonden we de loketten en iets later stond de bekende Transnasional Ekspres bus voor de deur. Gelukkig met een andere chauffeur aan het stuur.
Woensdag 20 november 2013 - Melaka - Kuala Lumpur
Deze chauffeur had blijkbaar wel eens vaker in een bus gereden. Het ging in ieder geval een stuk soepeler dan de heenweg. Na een paar dagen in Maleisië te hebben doorgebracht werd het steeds duidelijker dat men gewoon niet auto kan rijden. Men doet maar wat, zelfs op de snelwegen. Na een uurtje of twee kwamen we langzaam maar zeker in de buurt van Kuala Lumpur. Het zou niet lang meer duren voordat we de stad binnen zouden rijden.
Een kilometer of wat voor de stad draait de chauffeur een keer of wat aan het stuur en stopt bij een afgelegen bus- en treinstation. Eindpunt! Dat kwam nogal als verrassing. Navraag leerde dat we hier vandaan verder moesten met de trein. Na flink gesleep met de koffers bereikten we de bovenverdieping van het station. De dame achter het informatieloket had waarschijnlijk een schriftelijke cursus Engels gevolgd en met haar onverstaanbare informatie kwamen we geen steek verder. Wel wees ze naar een rijtje automaten. Gelukkig stond hier een allervriendelijkste Maleisische jongedame, die ons haarfijn het systeem van de muntjes uitlegde en ook nog eens de weg wees naar de juiste trein. Nog geen 5 minuten later waren we al onderweg naar KL. In de stad aangekomen moesten we nog even overstappen en nog een keer de koffers slepen naar een hogere verdieping, alwaar de monorail zou vertrekken naar ons hotel.
Voor de tweede keer deze vakantie kwamen we hijgend en puffend aan bij ons hotel. De portier van Hotel Istana wist niet hoe hij ons zo snel mogelijk de koffers afhandig moest maken, want gasten in een 5 sterren hotel die koffers slepen, dat kan natuurlijk niet! Nadat we bijgekomen waren van de eerste indrukken in deze enorm luxe lobby met rondom varkensleren banken en kilometershoge plafonds, melden we ons bij de receptie om de kamersleutel te bemachtigen. Natuurlijk waren we weer veel te vroeg en moesten we ruim anderhalf uur wachten. Na het welkomstdrankje maar eens de buurt verkennen en een hapje eten. Snel bereikten we de Chinese wijk en ploften neer op het eerste de beste terrasje. Het biertje en de spare-ribjes smaakten heerlijk. Terug in het hotel bleken de schoonmakers hun werk te hebben gedaan en zoefden we met 1 van de 6 liften naar de 15e verdieping om ons op te frissen. Louk en Hanneke hadden geluk met hun kamer aan de voorzijde, met zicht op de Petronas Towers. Wij keken op het zwembad en lagen daar binnen een paar minuten op een heerlijk ligbedje te genieten. 's Avonds hebben ons tegoed gedaan aan een enorm buffet. Dat de lift ons nog boven kreeg was een wonder.
De volgende dag vroeg en uitgebreid ontbeten (ja, alweer buffet) en daarna de stad in. Eerst maar naar de Menara KL Tower. Louk had zich enorm verheugd in het filmen van de mooie uitzichten op 300 M. hoogte. Helaas ging dat niet door, want er mocht boven helemaal niet gefilmd worden en de camera mocht ook niet mee. De stoom kwam bij Louk uit z'n oren. Agnes en ikzelf wilden wel heel graag naar boven. De lift bracht ons in no-time naar 278 M. hoogte. Op deze verdieping was tenminste glas en dat vond ik al eng genoeg. De uitzichten waren werkelijk adembenemend.
Hierna zijn we de stad verder gaan verkennen en veel bekende en minder bekende dingen gezien. We wilden natuurlijk het zo bekende birdpark bekijken en besloten hier maar na toe te wandelen. Pfff, die afstand viel flink tegen, maar wat was het de moeite waard om te bezoeken. De meest uiteenlopende vogels vliegen in dit enorme park rond. We moesten er allemaal niet meer aan denken om lopende naar ons hotel te gaan en lieten ons door een taxi vervoeren naar het dichtstbijzijnde monorailstation. De volgende dag hebben we de Petronas Towers van dichtbij bekeken. Ook hier weer geen geluk voor Louk, want de kaarten voor deze dag waren al vergeven. Dan maar met de trein naar het oudste gedeelte van KL: Kampung Baru. Daarna door de Chinese en Indiase wijken gewandeld. 's-Avonds heerlijk Indiaas gegeten en ons lekker lui laten vervoeren door de monorail.
Zaterdag 23 november 2013 - Kuala Lumpur - Taman Negara
Bijtijds moesten we ontbijten vandaag, want om 8.30 uur moesten we al klaar staan voor onze transfer naar Taman Negara. Na wat rondrennen met onze koffers bleek het Istana Hotel te beschikken over nog een entree, gelegen aan de zijstraat en een verdieping lager. Tja, dat moet je maar weten. Beneden aangekomen stond ons busje al te wachten. De chauffeur had gezellig z'n vrouw meegenomen..... Na wat gekringel door Kuala Lumpur reden we al vlot de snelweg op, om deze na een flink aantal kilometers weer te verlaten en via een lange weg naar boven uiteindelijk uit te komen in Kuala Tembeling. Op een parkeerplaats met restaurantje, kantoor en wachtplek werden we met koffers en al gedropt.
We konden nog niet vertrekken, want er moest nog gewacht worden op nog een aantal gasten voor Mutiara Taman Negara. Maar om een uur of een was het dan zover. Wel even de koffers de trappen afslepen, want het hiervoor bedoelde railsysteem was natuurlijk alweer jaren defect. We mochten plaatsnemen in een lange, smalle houten boot en ook de koffers vonden nog een plekje. Na het omdoen van de reddingvesten werd de motor gestart. Ruim twee uur later bereikten we het resort. Het karretje-op-rail deed het hier gelukkig wel. Na een allerhartelijk ontvangst kregen we de sleutel van onze huisjes en werden even later de koffers bezorgd. Even opfrissen en snel een bierje scoren op het terras. O, dat is lekker, ze hebben ook kleine sataytjes. Mmmmm. Hanneke, Louk en Agnes zijn nog even aan de overkant gaan kijken en ik moest heel even de vele indrukken verwerken. En dat gaat het beste als ik er even bij ga liggen. 's-Avonds hebben we heerlijk gegeten in het restaurant op het resort. Het diner werd nog even verstoord door een tapir, die op bezoek kwam.
De volgende dag hadden we een jungletour mét gids afgesproken. Na het ontbijt vertrokken we met een kleine groep de jungle in. De gids stopte regelmatig om van alles uit te leggen over de vruchten, bomen, beesten enz. enz. Na een flinke klim kwamen we terecht op een uitzichtpunt, waar eigenlijk -behalve bomen- niets te zien was. Dus net zo hard weer naar beneden en op naar de Canopy Walk. Deze touwbruggen hangen op zo'n 40 M. hoogte in de bomen en daar zag ik nogal tegenop. Maar tot m'n grote verbazing leek de hoogtevrees even uitgeschakeld en wandelde ik net als de rest, fluitend over de smalle plankjes.
Dag twee in Mutiara hadden we ons aangemeld voor een bezoek aan de waterval. Eerst een flink stuk met de boot, dan wat wandelen en als beloning lekker zwemmen. Met de boot over de snelstromende rivier was inderdaad geweldig. De wandeling wat minder, vooral omdat we moesten uitkijken voor de enorme olifantendrollen (en geen olifant te zien). De waterval was niets bijzonders en het water erg koud en ook nog eens bruin. Een enkeling, waaronder Agnes, waagde zich in deze bruine blub. Na dezelfde route, maar dan omgekeerd natuurlijk waren we nét voordat te regen losbarstte terug in het hotel. Inmiddels was er ook nog een Foxgroep aangekomen, waardoor het 's-avonds gezellig druk was in het restaurant.
Bij het ontbijt kwam een van de fox reizigers ontstemd vertellen dat hij was aangevallen door een tapir, met een enorme wond op z'n rug als gevolg. Het beest was door het personeel met stokken het restaurant uitgejaagd en had toen 'zomaar' de Nederlandse toerist aangevallen. De man was -begrijpelijk- nog helemaal ontstemd. Wij maakten ons weer klaar voor de boottocht terug naar Kuala Tembeling.
Maandag 25 november 2013 - Taman Negara - Tanah Rata
Op de parkeerplaats in Kuala Tembeling stond onze huurauto al te wachten. Na het ondertekenen van zo'n 100 verschillende formulieren en het instellen van de navigatie konden we dan eindelijk vertrekken. Stuur aan de verkeerde kant en aan de verkeerde kant rijden wende snel, maar dat ze in deze opgevoerde Lumpia ook nog eens de richtingaanwijzer en ruitenwisser hadden verwisseld! Volgens mij hebben ze bij Avis nog nooit een auto teruggekregen met zulke schone ramen.......
Onderweg moesten er wat Ringeltjes uit de muur getrokken worden en was het de hoogste tijd om wat te eten. De eerste grote plaats was Kuala Lipis (ja, zo heet het echt). Na vier keer aan het stuur draaien en een paar rotondes hadden we een parkeerplaats gevonden. Maar we stonden nog niet goed en wel naast de auto, toen er een mini-politieagent met een al net zo'n formaat motorfietsje naast ons stopte. Niet hier parkeren! Waarom weten we nu nog niet, maar we zijn maar vertrokken en vonden iets verderop een plekje bij een bank én Indiaas restaurant. Wat wil je nog meer? Na het bijvullen van de maag én portemonnee konden we weer verder.
Na wat geslinger draaiden we uiteindelijk de bochtige we op naar Cameron Highlands. Een kilometer of wat later werden we door tegemoet komende motoragenten naar de linkerberm gedirigeerd. Met een razend tempo kwam er van dezelfde richting een onophoudelijke stroom motorfietsen, die ook nog eens de binnenbocht namen en ons steeds nauwelijks konden ontwijken. Gelukkig bleek er één motoragent met één hersencel tussen de groep te rijden. Hij zette z'n motorfiets voor onze auto en ging midden op de weg staan om de groep motoren naar hun eigen weghelft te wijzen. Daar kregen we het wel even warm van.
Maar dat ging snel over, want hoe dichterbij Tanah Rata we kwamen, hoe bewolkter en kouder het werd. Uiteindelijk reden we met regen het dorp binnen. De ontvangst in het Heritage Hotel was minstens even kil als de buitentemperatuur. Nadat we de koffers op de overigens mooie kamers hadden gedropt, vonden we het wel tijd worden voor een koud Tiger biertje. De bar werd speciaal voor ons open gedaan en in een donkere ongezellig bar hebben ons biertje opgedronken. Daarna maar eens richting het dorpje gewandeld. Dat zag er al een stuk gezelliger uit met z'n vele restaurantjes. Agnes en ik wilden ons bij de plaatselijke Chinese 'Massaas' nog even lekker laten kneden. Na een heerlijke douche in het hotel weer naar het dorpje gewandeld een ons laten verwennen bij één van de vele Indiase restaurants.
Na een karig ontbijtbuffet zijn we in de auto gesprongen om de theevelden, de vlindertuin en de strawberrytent te bezoeken. Tussendoor gestopt voor een kleine lunch bij een prachtig uitzichtpunt. 's-Avonds maar weer naar ons 'vaste' restaurant.
Het werd weer tijd om verder te rijden, wat we niet erg vonden, want Heritage was nou niet een echt gezellig hotel te noemen.
Woensdag 27 november 2013 - Tanah Rata - Belum Rainforest
Via de grote plaats Ipoh kwamen we terecht in Kuala Kangsar. Agnes had gelezen dat hier een prachtige moskee én Koninklijk paleis moest staan. Zonder veel zoeken stonden we ineens bij de inderdaad prachtige moskee voor de deur en nog geen paar minuten later hadden we ook het paleis gevonden. Het werd zo langzaam maar zeker de hoogste tijd om wat te eten, maar in Kangsar vonden we niets. Dan maar langs de bergweg naar Belum. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. Of het zag er zo smerig uit dat je er niet zou willen eten, of gewoon dicht. Heel veel kilometers later kwamen we zomaar langs Restoran Tasik Raban. Het stond hier vol met auto's en busjes. Achterin het grote overdekte buitenrestaurant stond een hoeveelheid schalen met eten. Je bleek een bord rijst te moeten halen bij de rijstopschepster en daarna kon je zelf opscheppen wat je wilde aan het enorme buffet. De Daging Smoor en de Ayam Ketjap werden onze favorieten. Na het betalen van ongeveer 6 Ringit per persoon (ca. € 1.50!!) vervolgden we onze weg.
Na heel veel geslinger reden we de brug naar het eiland waarop het Belum Rainforest Resort ligt. Bij de receptie werd ons de route naar onze kamers uitgelegd. Ook hier had iedereen weer snel een plekje bij het mooi gelegen zwembad gevonden. De keuze voor een restaurant was hier niet zo moeilijk, of 40 kilometer rijden, of op het resort eten. De reviews op Tripadvisor en Zoover klopten aardig. Het eten was hier niet van hoog niveau en de menukaart niet erg uitgebreid. Een biertje stond er in de restaurant ook niet op de kaart. Gelukkig hadden we dit al vooraf begrepen en onze eigen voorraad Tigertjes in Cameron Highlands ingekocht.
Dag twee stond er een boottocht op het programma. Als eerste zouden we gaan kijken bij een vindplaats van de grote Ratflesia bloem, maar er werd al vooraf gemeld dat deze grootste bloem op aarde nu niet in bloei stond. Dat klopte, want alleen het bruine restant was nog te zien. Daarna met een flinke vaart naar een Orang Asli dorp, waar de bewoners nog in hun oorspronkelijke woonomgeving leven. In ons geval op een afgelegen eiland in het enorme stuwmeer. De kinderen van het dorp zaten al klaar op het randje van de plaatselijke ontmoetings ehhhh, plank om onze meegebrachte zakje met zoute stengeltjes in ontvangst te nemen. En toch blijft het raar dat er voor één van de hutjes een Honda bromfiets stond......
Als laatste stond er een wandeling naar een waterval op het programma. Na alweer een flink stuk varen werden we samen met onze gids gedropt voor een klim door de jungle. Na een halfuurtje klimmen kwamen we aan bij het base-camp en kwamen de lunchtrommeltjes bij de gids uit de tas. De heerlijke boterhammen met gebakken ei smaakten voortreffelijk. Daarna hadden we weer voldoende energie voor de rest van de klim. Onderweg naar beneden begon het eerst zachtjes te spatten, maar dat ging al rap over in een tropische stortbui, die ons tot bijna in het hotel vergezelde. Een uur in een boot heeft nog nooit zo lang geleken en wat waren we doornat. De rest van de dag beloofde ook niks goeds meer, dus na een warme douche hebben we maar een eigen biertje op het terras gedronken. De volgende dag stond het zonnetje al aan de hemel toen we de gordijnen openschoven. Kwam dat even mooi uit, want op de planning voor vandaag stond: Het Zwembad!!
Aan het einde van onze laatste dag werd het steeds drukker op het resort, auto's en autobussen reden af en aan. Al snel werd duidelijk dat er iets speciaals ging gebeuren. De volgende dag zou de Maleisische Minister van Toerisme, samen met een filmploeg van National Geographics op bezoek komen. Hierdoor hadden wij het geluk het diner in buffetvorm in het gezellige benedenrestaurant te mogen nuttigen, waar de kleine serveerste Nazira al stond te glunderen. Daarna voor de laatste keer in het keiharde bed proberen te slapen.
Zaterdag 30 november 2013 - Belum Rainforest - Tangung Bungah
Koffers voor de laatste keer in onze huurbak geknikkerd en na een hartelijk afscheid van het personeel vertrokken we richting het eiland Penang. Opnieuw een flinke tocht over de prachtige wegen van Maleisië. Dit keer zelfs flink moeten remmen om de overstekende apen niet te raken. Langzaam maar zeker kwamen we in de buurt van de brug naar het eiland, maar moesten eerst nog twee keer een enorm bedrag aan tol betalen. Wel 1.60 Ringit..... En dan sta je ineens voor de tolhokjes van de brug. 36 rijen auto's en 18 betaalhokjes met allemaal een verschillend opschrift. Slik!! Na flink duwen en drukken, maar vooral onnozel uit het raam kijken (kan ik heel goed), bleken we zomaar in de juiste rij te staan. Betalen en hopsakee reden we de brug op en iets later Georgtown binnen. En wij maar denken dat Georgetown een leuk klein plaatsje was. Zelfs onze Garmin raakte af en toe in de war, maar een ruime tijd later stonden we dan toch voor onze eindbestemming van deze dag; hotel Flamingo by the Beach.
Na het bewonderen van het uitzicht vanuit onze kamer maar snel het strand op om wat te eten. Ehh, geen eethuisjes. Naar de overkant werd er gewezen. O ja, dat is waar ook daar zat volgens de reviews een goed Indiaas Restaurant. Nou, dat klopte als een bus, want de rest van ons verblijf in Tangung Bungah hebben we alleen nog maar hier gezeten, om te borrelen en 's-avonds te eten.
De volgende dag vertrokken we bijtijds naar Georgetown, maar vooral om het zo bekende Little India te bekijken. De bus stopte voor de deur en zette ons in het centrum af. Na het bezoek aan een mooie Chinese tempel bereikten we Little India. Wat een herrie, maar vooral de kleuren maakten veel indruk. Overal werd er aan de straat eten klaargemaakt. Wij kozen toch maar voor een iets veiliger en wat schoner uitziend luchadres. Daarna verder gewandeld richting haven en via Little India weer terug. Onderweg kwamen we langs een indrukwekkend uitziende Indiase kledingwinkel, waar we gewoon naar binnen moesten om foto's te maken. Daarna met de meest gezellige taxichauffeur van de hele vakantie terug naar het hotel.
Onze laatste dag op Penang wilden we een bezoek brengen aan het havenstadje Teluk Bahang. Dezelfde buslijn, maar dan de andere kant op. Aan het einde van het dorp stapten we uit en wandelden terug in de richting waaruit we waren gekomen. Koffie was hier niet te koop. De meeste tentjes waren dicht of té smerig voor woorden. Dan maar de batikwinkel en -fabriek bekijken. Voor de lunch kwamen we terecht bij een wel heel ongezellig buffetrestaurant, maar de cola en het kleine hapje Indiaas smaakte perfect. We wilden ook nog het Forestmuseum bekijken, maar helemaal niemand wist van het bestaan. Zelfs de twee inteligent uitziende agenten, in een tentje naast een roadblock, hadden er nog nooit van gehoord. Tja, het bleek ook wel 100 M. buiten het dorp te liggen. Met het museum, dat niets voorstelde waren we snel klaar. De bus en en hoppa, terug naar het hotel, ehh overburen bedoel ik natuurlijk.
Dinsdag 3 december 2013 - Tangung Bungah - Langkawi
Héél vroeg moesten we vandaag op om de transfer naar de ferry niet mis te lopen. Om 6.50 uur zaten we al aan het ontbijt en om 7.15 uur met koffers en al in het busje naar de haven van George Town. Na het zwaaien met de vouchers konden we doorlopen naar de ferry met de vandaag niet zo toepasselijke naam "Zon 2". Om 8.15 uur precies werden de motoren gestart en vertrokken we met een razend tempo richting Langkawi. De skyline ven Penang werd al snel kleiner. Drie uur later stapten we aan wal in Langkawi. Hier deed een waterig zonnetje z'n best om ons te verwelkomen. Rond half een kwamen we aan bij Berjaya. De enorme receptieruimte maakte een stevige indruk. Nee, onze kamers waren nog niet klaar, vertelde Deutsche Irma (?) uit Paderborn en dat zou nog wel 2 uur gaan duren... Pffff. Maar zoals altijd blijkt maar weer dat een goede (ooster)buur beter is dan een verre vriend, want na even dralen kwam Irma aanrennen met 2 sleutels en werden we snel met koffers en al door de shuttlebus naar onze kamers gebracht. Tjonge, wat hadden wij het getroffen met de ligging én uitzicht van onze huisjes. Dichtbij strand, zwembad én restaurants. En kwam dat even goed uit. We waren immers naar Langkawi gekomen om lekker te luieren!
Wel zijn we nog een keer naar de Kuah geweest om de zo bekende Shoppingmalls te bezoeken. Wat een desillusie en wat een smerige stad! Geen aanrader. Louk en Hanneke zijn samen met de Cable Car naar boven gegaan om van het uitzicht te genieten en Agnes kon het niet laten om toch nog een tour te boeken naar de Mangrovebossen. De rest had genoeg boten en bomen gezien.
De laatste dagen zijn we ook nog twee keer naar Pantai Chenang geweest. Eén keer voor een heerlijke massage en de volgende keer om gewoon heerlijk te eten bij het Indiase Restaurant met de toepasselijke naam "Papadam Ria".
Met pijn in het hart namen we afscheid van het heerlijke resort en vlogen -met vertraging- om 22.30 uur naar KLIA voor onze vlucht naar Amsterdam. Pas om 23.45 uur renden we het vliegtuig uit om de aansluiting te halen. Het beloofde Delay-team stond al klaar en met piepende banden van het electrische karretje vlogen we door de grote- en verlaten vertrekhal. We zaten nauwelijks op onze stoel en deuren klapten dicht om te vertrekken. Zo, wij hebben het gehaald. Aangekomen in Nederland hebben we nog even naar de lege bagageband staan kijken, maar al snel werd duidelijk dat onze koffers de snelle overstap niet hadden gehaald. Gelukkig werden ze een dag later netjes door een koerier thuisbezorgd.