Precies een week voordat het coronavirus Europa bereikte, boekten wij onze derde rondreis door India. Tja, als je alles van te voren weet.... Uiteindelijk hebben we er alles aan gedaan om er het beste van te maken en te genieten van dit bijzondere land. Hieronder het -zoals jullie gewend zijn- uitgebreide verslag en een flinke selectie uit de foto's. Ook onze videoverslag is inmiddels klaar en te bekijken op mijn YouTube-kanaal: https://bit.ly/3bqtCQD.
Mumbai, zondag 8 maart
Op zaterdag 7 maart dropt Louk ons met koffers bij Schiphol en rond 12.00u vertrok onze rechtstreekse KLM-vlucht naar Mumbai, waar we om 00.40u plaatselijke tijd landden. Ziezo, snel naar buiten, dachten we. Bij de immigrationdesk stond intussen al een rij van zo'n 200 reizigers en Indiase ambtenaren trekken zich daar niets van aan. Afijn 2 uur later stonden we buiten en werden opgewacht door Raju, onze chauffeur. Het liep al richting half vier voordat we ons bed indoken bij The Sahil Hotel. Maar ja, om 9.00u zou Raju alweer voor de deur staan voor een stadstour mét gids, dus met erg kleine oogjes bijtijds aan het ontbijt, zodat we op tijd in de lobby zouden zijn. Toen Raju er om 9.15u nog niet was, hebben we de receptie gevraagd om hem even te bellen. Stond met problemen in de garage en zou er rond 10.00u zijn. Tja, we waren weer in India.... Uiteindelijk werd het bijna 11.00u voordat we in de vervangende, grotere auto zaten. Ook de gids was aanwezig.
Eerst naar Dhobi Ghat, de allergrootste openlucht-wasserij van Mumbai. Helaas geen wandeling door de Ghat, maar een fotomoment vanaf de brug. Indrukwekkend. Verder naar een enorme overdekte groente- en vleesmarkt en daarna foto's maken van het prachtige stationsgebouw. In een plaatselijk tentje maar even onze eerste curry gescoord. Mmmmm! Op naar één van de highlights van deze dag; Gateway of India en het wereldberoemde Taj Hotel. Natuurlijk weet je dat je niet de enige bent als je hier op zondag naar toe gaat. Volgens de haastige gids was er geen tijd meer voor de boottocht naar de Elephant Caves. Sinds we hem gevraagd hadden naar een mogelijke Dharavi tour, vroeg hij om de 10 minuten of we dat met hem gingen doen. Mooi niet (Nāhī dus!). Op het programma stond nog een bezoek aan het Prince of Wales Museum met wel héél erg veel beelden uit alle uithoeken van het land. Op de terugweg naar het hotel stopten we nog even voor een foto bij de Back Bay, met mooi uitzicht op de skyline van Mumbai en als allerlaatste stopten we bij een van de oudste Jaintempels van het land. Na een snel inhaaltukkie vonden we op Google het simpele eettentje Samudra Bar. 's Avonds bijtijds gaan snurken, nadat we op Facebook eerst nog even snel een Dharavi tour hadden geboekt. Dharavi behoort tot een van de allergrootste sloppenwijken ter wereld.
Na een uitgebreid ontbijt maar eens bedacht hoe we naar het ontmoetingspunt voor onze Dharavi tour zouden reizen. We zaten immers op loopafstand van treinstation Mumbai Central. Even snel met de receptie overlegd, ja hoor, op dit tijdstip is de trein mogelijk. Tien minuutjes later voor wel 40 rupees (= 50 eurocent!) twee retourtjes gekocht naar Mahim Railwaystation. Het perron was snel gevonden, omdat werkelijk iedereen je wil helpen. Ook dat is India! Iets later zaten we in een zo goed als lege trein die met open deuren én een sneltreinvaart door Mumbai reed. Al snel vonden we het koffietentje en maakten kennis met onze gids die zich Bunny noemde. Na een lekkere bak koffie liepen we samen met de gids de sloppenwijk in. Fotograferen en filmen is niet toegestaan, dus helaas geen beelden. Na een indrukwekkende wandeling van bijna twee uur verlieten we de wijk aan de andere kant. Een taxi bracht ons weer terug naar het station. Bij het hotel hebben we ons snel even opgefrist en de camera's opgepikt. Bij de plaatselijke Airtelshop even snel (nou ja, snel) een prepaidkaartje voor onze MiFi gekocht en gelunched bij ons 'vaste' adres.
Een taxi aangehouden om ons naar de Haji Ali Dargah moskee te brengen. Was het gisteren hier overvol, nu liepen we zo over de lange pier naar de moskee. Natuurlijk weer veel verzoeken om selfies én foto's van de Indiase bezoekers. Hierna de pier weer af en met een taxi nóg een keer naar de Gateway of India. Het was hier nu veel rustiger en we konden zelfs nog een boottochtje van een halfuur boeken. Altijd leuk. We besloten hier vandaan naar het Oval Maidan te lopen om de bekende Rajabai klokkentoren te zien en te genieten van het cricketspel in dit enorme stadspark. Hierna bracht een gezellige Indiase taxichauffeur ons terug naar het hotel. Onze 'harde schijf' was intussen aardig vol geraakt.
Dinsdag de koffers dichtgeklapt en na het ontbijt gaan wachten op de chauffeur. Ook vandaag weer te laat, maar dat was niet ons enigste probleem, want onze Indiase touroperator had het hotel te laat betaald. De alleraardigste manager Mr. Sunil (wandelende sluikreclame voor stukken zeep..) liet na diverse telefoontje met de touroperator weten, dat wij onze creditkaartgegevens achter zouden moeten laten. Zodra betaling van de touroperator binnen was, zou hij onze betaling annuleren. Lekker begin van de vakantie! Iets later stond Raju met opnieuw de grotere auto voor de deur. Koffers er in en op naar Lonavala.
Driver Raju had ons al verteld dat hij oorspronkelijk uit het noordelijke Lucknow kwam. Ondanks dat hij al vele jaren in Maharasthra rond reed, wist hij eigenlijk nog steeds niet de weg te vinden. Met wat hulp van ons reden we dan eindelijk Mumbai uit richting Lonavala, waar we een kleine 2 uur later arriveerden. Ahaa, links zien we ons hotel The Fern al liggen, maar Raju zegt niets en rijdt er voorbij. Vraagt aan verschillende voorbijgangers naar de weg en veel later blijkt dat hij ons éérst naar de Karla caves brengt. Okee.... Op het zeer smalle bergweggetje naar de Karla caves is het onvoorstelbaar druk. 200 M. voor de top zit er geen beweging meer in. Wij besluiten uit te stappen en verder te lopen. Na een flinke klim over een oneindig lange trap, met aan weerszijden winkeltjes, eettentjes enz. bereiken we de ingang van de caves. Al bij het kopen van een toegangskaartje begonnen de selfie-of-foto verzoeken al. En sommigen kan je gewoon niet weigeren, zoals de vader met z'n schattige dochterje (foto 1). Tijdens het bekijken van de grotten viel ons de enorme rij Indiërs op, die achter op het terrein een gebouw ingingen. Op een trap kon ik een foto maken van de binnenzijde van het gebouw, waar ze met z'n allen in tussen hekken stonden om zich uiteindelijk ergens te laten zegenen?! Daar zijn we niet meer achtergekomen. Via dezelfde trappen daalden we weer af naar de parkeerplaats en vonden iets later op de weg naar beneden Raju, die het allerlaatste parkeerplekje had gevonden. In het dorp beneden vond Raju een perfect lunchadresje.
Hierna door naar de Bhaja caves. Ook hier weer een trap naar boven, gelukkig wel iets korter en veel rustiger. Onderweg al de eerste Happy Holi kleuren bij een klein bezoekertje. Na het bezichtigen van de caves op weg naar het hotel. Onderweg vertelt Raju dat onze touroperator zijn bedrijf niet meer heeft betaald en het de vraag is of hij kan blijven. Tot overmaat van ramp blijkt ook het hotel maar voor 1 nacht betaald te zijn. Gelukkig schiet medewerker Pratik te hulp en belt diverse malen met de touroperator. We moeten ons geen zorgen maken, stelt hij ons gerust. Dat doen we stiekem wel een beetje. 's Avonds gaan we maar eens wat eten bij Restaurant Peacock, de buren van het hotel.
De volgende dag staat er een bezoek aan Khandala en de Bhushi dam op het programma. Helaas blijkt dit alleen maar interessant te zijn tijdens het regenseizoen, als het water de trappen afloopt en de vele bezoekers zich daar vermaken in het water. Nu beetje dorre boel. We rijden nog even de berg op naar het uitzichtpunt Lion's Point.
Onderweg naar het hotel vertelt Raju opnieuw over de betalingsproblemen. Ik zeg hem met touroperator in Delhi te zullen bellen. Het hotel heeft ook maar de helft van de tweede nacht betaald gekregen. Iets bozer bel ik met touroperator. Sorry sir. Komt allemaal goed. Stuur deze chauffeur maar weg; komt nieuwe. Ja, lekker dan. Vertel het hem zelf! Beneden gekomen nog nét afscheid kunnen nemen van Raju. Agnes had intussen het zwembad opgezocht. Daar ben ik uiteindelijk ook maar naartoe gewandeld. Het heerlijke weer maakte veel goed. Maar kijken welke verrassingen ons morgen te wachten zouden staan.
De volgende dag blijkt touroperator (TO*) hotel betaald te hebben. Ook krijgen we na het ontbijt een mail dat driver Ajay onderweg is. 9.00u wordt natuurlijk weer 10.00u, maar dan verschijnt de zeer vriendelijke Ajay, die eigenlijk Andrew blijkt te heten. De koffers gaan in de auto en na een hartelijk afscheid van de hotelmedewerkers vertrekken we richting Matheran. Door beschadigingen aan het spoor door het regenseizoen is helaas niet het volledige traject tussen Neral en Matheran open, maar moeten we het doen met een verkorte versie vanaf Aman Lodge. Maar we gaan in ieder geval met de toytrain naar boven! Na het kopen van een ticket om gebruik te maken van een corridor naar het station, ja écht waar, kopen we voor 90 rupees een enkeltje bij de stationschef. Na alle bijzondere taferelen op dit hooggelegen station te hebben gadegeslagen en veel foto's te hebben gemaakt, begint één van de stationsmedewerkers te gebaren: trein komt! En ja hoor, ergens tussen de bosjes klinkt het ronkende geluid van een dieselmotor en nog iets later verschijnt de rood-geel-groene minitrein om de bocht. Een kwartiertje later vertrekt het historische apparaat puffend de berg op. Een klein halfuurtje later bereiken we Matheran. Het aanbod om ons op paarden naar het hotel te laten vervoeren slaan we af. Bovendien hebben immers allleen maar een rugzak bij ons.
Een flinke wandeling later bereiken we een soort 'spookhuis' midden in het bos. Gelukkig dat er een bord Verandah in de Forrest stond..... Aangekomen bij het enorme huis bleek alles open, maar niemand aanwezig. Na lang roepen komt ineens manager Ratheesh om de bocht. Na een eerste instantie koel welkom meldt hij, o ja, er is niet betaald door jullie TO. Zou het wennen? Eerst maar even lunchen. Besloten om eerst maar even de geplande wandelingen naar de uitzichtpunten te maken. Van Ratheesh kregen we een sla-de-apen-van-je-af-stok mee en de instructie om uiterlijk om 17.00u terug te zijn. Met rode schoenen en voeten van de rode grond kwamen we 2 uurtjes later weer terug bij het hotel. Na heel veel belpogingen, met hulp van Ratheesh, uiteindelijk TO aan de telefoon. Ok, sorry sir, ik zal betalen en het gebeurt niet meer (tuuuuurlijk). Een halfuurtje later laat Ratheehs ons de betaling zien. Om 19.00u nemen we -met z'n tweetjes- plaats aan de 18-persoons tafel in de historische eetzaal. De curry smaakt voortreffelijk. Omdat je het wandelingetje na het eten hier beter uit je hoofd kunt later, lagen we vroeg, héél vroeg in ons enorme bed in de al net zo grote kamer. Wat was het hier stil!
Omdat we de trein van 9.30u naar Aman Lodge wilden halen, hadden we besloten nu wel gebruik te maken van een rit per paard, want om nou met knalrode schoenen in de trein te gaan zitten. Dus ontbeten we heel vroeg, de paardenman zou al om 8.15 u voor de deur staan. Na afscheid te hebben genomen van Ratheesh en het aanwezige personeel hesen we ons op 'onze' paarden. Na een ruim halfuur bereikten we het stationnetje. Tjonge, da's lekker vlot. Opnieuw een enkeltje gekocht en tijdje later dezelfde route met Andrew weer naar beneden gereden.
Andrew stond ons al bij de uitgang van het station op te wachten. Hij had heerlijk in z'n auto geslapen en zag er uit om door een ringetje te halen. Op naar Nashik. Andrew was door z'n bedrijf op weg gestuurd zonder enige kaart, ook een telefoon met Google Maps behoorde niet tot zijn vaste uitrusting. Ondanks onze hulp twijfelde hij regelmatig en vroeg voor de zekerheid in dorpjes de weg. Onze aanwijzingen bleken steeds de juiste. De weg tussen Murbad en Shahapur werd volledig vernieuwd en betekende zo'n 70 km. lang hobbelen en schudden en dan zelfs ook nog een omleiding op de route zonder enige aanwijzing. Een plaatselijke brommerpiloot wees ons gelukkig de weg. De dames die de was in rivier deden hadden, nadat ze ons in beeld kregen, geen oog meer voor het wasgoed.
Onderweg vertelde Andrew dat hij uit Aurangabad kwam en de omgeving van Nashik kent. Daarom kwam hij dan ook met het voorstel om de heilige plaats Trimbak op weg naar het hotel aan te doen en niet later heen en weer te rijden. Strak plan! In Trimbak eerst maar even wat gegeten. In deze heilige plaats geen vlees en geen alcohol. Wat zullen wij gezond thuiskomen. Hierna wandelend naar de Shri Trimbakeshwar tempel. Het Happy Holi feest was hier in volle gang. Ook wij moesten er voorzichtig aan geloven en onze gezichten werden voorzien van de kleurige poeder. Nadat Agnes de tempel bezocht, zochten we Andrew weer op. Verder naar Nashik. Onderweg TO app gestuurd: betaal hotel voor aankomst! Tot onze grote verrassing stuurde hij een kopie van de bankopdracht. Misschien z'n leven gebeterd? Bij Hotel Ibis in Nashik snel de koffers in de kamer geknikkerd en samen met Andrew nog even paar highlights in Nashik bekeken. Als gevolg van Happy Holi was de Ram Kund, een van Indiaas oudste heilige plaatsen, een gekleurd schouwspel.
Na het ontbijt weer in de auto gesprongen. Op naar Aurangabad. Nee, Andrew had vandaag geen kaart nodig om z'n woonplaats te vinden. Rond lunchtijd reden we Aurangbad binnen en stonden al snel voor Hotel VITS. We spraken met Andrew af om na de lunch nog even wat in Aurangabad te gaan bekijken. Onderweg had de TO ons al een betaalbewijs voor de komende 3 nachten gestuurd. Nu geen gedoe aan de receptie dus. Thuis hadden we op Tripadvisor al het restaurant Tandoor aan de overkant van ons hotel gevonden, waar we een heerlijke curry deelden en deze wegspoelde met een al net zo lekkere Kingfisher.
's Middags stond Andrew alweer voor de deur. Eerst naar de Panchakki (volgens de reisinformatie een 'stunning watermill'). Na het netjes betalen van de toegangstickets hebben we rondgekeken, maar deze indrukwekkende watermolen nooit gezien, tenzij het de muur was waar wat water langs naar beneden liep. Maar ja, dat heeft onze garage ook.... In de buurt nog even wat rondgekeken en foto's gemaakt. Onder andere van de plaatselijke bakker, die er op stond dat we 2 broodjes van hem aannamen. Hierna naar de kleine versie van de Taj Mahal in Agra, namelijk de Bibi ka Maqbara (voltooid in 1678). Terug bij het hotel afscheid genomen van Andrew. Hij verwachtte niet dat hij ons morgen naar de Ajanta Caves zou brengen. Diezelfde avond krijgen we een mail van de TO met als bijlage schrijven van het Indiase Government i.z. beperking binnenlandse reizen toeristen. Het coronavirus heeft ook India in z'n greep. We proberen informatie in te winnen bij het Nederlandse Consulaat in Mumbai. Erg aardig, maar geen enkele zinnige informatie! We besluiten ondanks de spanning maar even af te wachten.
De volgende dag gaan we gewoon naar de Ajanta Caves (Unesco site). Om iets na zevenen staat driver Vicky voor de deur. Het belooft een lange rit te worden. Slechts 125 km., maar zo'n beroerde weg dat je er 3 uur over doet. Nou dat klopte aardig. Aangekomen moesten we de verkopers van allerhande rotzooi van ons afslaan. Zij verkochten niets meer, omdat alle toeristen inmiddels wegbleven. Met een krakkemikkige shuttle bus werden we vervoerd naar de ingang van de caves. De grotten liggen in een hoefijzer vormig ravijn. Het complex omvat 28 boeddistische grottempels gebouwd tussen de 2e eeuw v Chr. tot de 6e eeuw na Chr. en bevat een schat aan oude kunst zien. Een flinke wandeling van een uurtje of 2 en veel foto's later waren we terug bij de ingang. Via dezelfde schuddende weg weer terug naar Aurangabad.
De volgende dag ondanks de steeds vervelender berichten over het reizen in India toch besloten om naar de Ellora Caves te gaan (ook Unesco site). Dat was een goede beslissing, want twee dagen na ons bezoek sloot ook deze voor bezoekers. Bij de Ellora caves waren ook de toeristen massaal weggebleven. Wel handig voor de foto's. Bij de ingang ontmoeten we een grote groep uit Gujarat, die persé met Agnes op de foto wilde voor de indrukwekkende Kailashtempel (8e en 9e eeuw na Chr.), het hoogtepunt van Ellora. Okee. Hierna onze wandeling gestart langs de indrukwekkende caves, waarvan er 34 open zijn voor publiek. Er zijn 12 boeddhistische en 16 hindoeïstische grottempels uitgegraven tussen 500 - 870 na Chr. en nog 5 jaïnistische grotten uit 800-1100 na Chr. We hebben ze niet allemaal bekeken, maar waren uiteindelijk een uur of vier onder de pannen. Prachtig! Op de terugweg de 750 treden naar het Daulatabad Fort maar even overgeslagen. Pufheet (35 C) en onze voeten weigerden dienst. Terug in het hotel even snel opgefrist en met de TukTuk nog even naar een plaatselijke markt. Dat hier weinig van die witten komen was duidelijk. Ze vielen bijna van de brommers af.
Uit alle informatie van internet én thuisfront werd pijnlijk duidelijk dat we onze reis moesten afbreken. De KLM was op alle manieren onbereikbaar, vanuit India via WhatsApp en Facebook. Neef Paul heeft in Nederland werkelijk uren tevergeefs geprobeerd om ze telefonisch te bereiken om onze terugvlucht om te boeken. Ok, dan zit er niets anders op dan een nieuwe vlucht te boeken. In de spelonken van het hotel vonden een een werkende computer, waarmee we een vlucht konden boeken op zondag 22 maart, dus precies een week vroeger dan gepland. Gelukt, we gaan naar huis (dachten we...).
Koffers dicht en alvast meegenomen naar beneden. Na het ontbijt werden we begroet door een nogal onverschillige figuur, die onze chauffeur naar Pune bleek te zijn. Gesjellig. Koffers in de auto, gezwaaid naar de portier en op weg naar Pune. Deze chauffeur hield er een op z'n zachtst gezegd nogal bijzondere rijstijl op na. Zo hard mogelijk, constant bellen en zelfs videobellen. Toen hij tijdens een van dit soort acties ook nog bijna op een stilstaande auto knalde, was ik er klaar mee. Hem tot de orde geroepen en de TO laten weten dat we met deze man niet verder wilden naar Mumbai. Was hij al niet spraakzaam, hierna was hij alleen nog maar aan het bellen. In Pune werden de koffers uit de auto gehaald door het hotelpersoneel van het Lemon Tree Premier Hotel en zijn wij zonder gedag te zeggen weggelopen. Wat een halve gare!
Na het inchecken snel nog even de stad in. We wilden natuurlijk even bij de plaatselijke BMW Motorraddealer kijken. Misschien konden we wel iets typisch Indiaas kopen. Bijvoorbeeld een T-shirt met 'Make life a Ride' in het Hindi. Maar helaas, alles in het engels. Wel leuk om hier even rond te kijken. Na een flinke wandeling terug naar het hotel.
De volgende dag had onze TO beloofd een driver en gids te sturen. Intussen beantwoordde hij onze telefoontjes niet meer. Wij vroegen manager Chaitra Dwivedi om even te willen bellen. Haar nummer kende hij immers nog niet. Deze truc werkte, maar het smoezenboek was nog niet op. Gids had er allang moeten zijn, komt zo. Ja ja ja. We wachtten nog een kwartiertje en zijn toen zelf de stad ingegaan en hebben de hoogtepunten bekeken, al waren alle tempels, parken e.d. wegens het coranavirus al gesloten. Halverwege de middag weer terug in hotel. Toevallig kijk ik op m'n KLM app en zie daar staan: 'Sorry uw vlucht naar Amsterdam is geannuleerd. Onze excuses voor het ongemak'. Wat nu!!??!?
Via WhatsApp Remco gebeld en gevraagd of Ethel nog iets voor ons zou kunnen betekenen. Remco stuurt een intern KLM bericht aan mij, waarin staat dat aankomende nacht de laatste KLM vlucht uit India zal vertrekken. Zal maar niet herhalen wat ik toen heb gezegd. Na rijp beraad besloten om zo snel mogelijk proberen om te boeken. Dus naar de dit keer moderne hotelcomputer gerend en een vlucht gevonden op 22 maart 's avonds van Mumbai via Abu Dhabi naar Amsterdam. Omgeboekt en klaar (dachten we....).
Tijdens onze omboekssessie komt Chaitra nog even bij ons zitten om te informeren of het allemaal lukte. O ja, nog wat, jullie TO heeft het hotel nog niet betaald. Pfffff, dat kon er ook nog wel bij. Nu was de maat vol en we besloten om Agnes' collegae van Leaseplan Delhi in te schakelen. Agnes legde de situatie uit aan de Financieel Dir. van kantoor Delhi. Haar antwoord was: stuur mij wat informatie en wij lossen dit op! Nou dat klopte. Binnen 30 minuten werden we teruggebeld. Taxi naar én hotel in Mumbai is geregeld door Leaseplan India. Ook gesproken met TO, wij gaan hier achteraan...
Een zeer hartelijk afscheid van alle medewerkers in het restaurant van Lemon Tree. We moesten en zouden nog een klein gebakje eten én met iedereen op de foto. Iets later waren we dan op weg naar Mumbai, waar we een uurtje of twee later bij Hotel Courtyard by Marriott werden afgeleverd. Na een uitgebreide check van de koffers én onze temperatuur mochten we naar binnen. Wát een enorm hotel. Snel even in de buurt op zoek gegaan naar een eettentje en net om de hoek vinden we Punjabis Kitchen. Super. Terug bij het hotel blijkt Agnes' temperatuur te hoog -wat wil je met 35graden buiten- en mag niet naar binnen! 5 minuten later is ze uitgestoomd en de temperatuur weer normaal. Pff, opluchting.
's Avonds naar een ander restaurantje gewandeld om wat te drinken. De lunch van vanmiddag was te uitgebreid. Terwijl we daar zaten kijkt iedereen mee op het telefoondisplay van de eigenaar. Het blijkt de televisietoespraak van Modi te zijn met allerlei nieuwe regels voor het coronavirus. Een daarvan is dat a.s. zondag alle Indiërs thuis moeten blijven. Ehhhh, die zondag dat wij naar huis vliegen???
Teruggekomen in het hotel ontvangt Agnes een appje van Navneet Sharma, haar Leaseplan collega uit Delhi. Kunnen jullie nog omboeken? We waren er al bang voor. Nu werkte de app wel en konden we ineens een vlucht vinden die op vrijdag 20, dus morgenavond, zou vertrekken. BOEKEN!!! Het hotel gevraagd om de tickets voor ons te willen printen, waardoor het nóg iets zekerder leek. Nog maar eens een vreugdedansje?!
De volgende dag zeer laat en lang ontbeten en elk uur de KLM app gecheckt. We wilden niet meer de stad in, omdat de Indiërs steeds een beetje grimmiger deden tegen buitenlanders én we wilden geen enkel risico lopen om deze vlucht te missen. In het hotel vroeg in de middag nog even wat kleins gegeten en een véél te duur biertje gedronken. Koffer dicht en ons 4,5 uur voor vertrek naar de luchthaven laten brengen. We waren er klaar mee en wilden alleen nog maar naar huis.
Waren we al blij dat het Ethihad toestel aan kwam rollen, nog blijer toen de wielen van het KLM toestel in Abu Dhabi loskwamen van de startbaan: 'We gáán naar huis!!'.En nóg veel blijer toen we de volgende ochtend het bord 'Baarn' zagen....
"Athithi devo bhava"
(Our guests are like God)