29 februari 2012 - 2 maart 2012 | Schiphol - Bogor
Eindelijk was het dan 29 februari, de dag dat onze Indonesië-reis zou beginnen. Precies om half negen stond het taxibusje voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. Door de schoolvakanties was er nauwelijks verkeer op de A1, waardoor we om iets over negenen al bij de Malaysian Airlines balie stonden om onze koffer af te geven. Dat schoot lekker op dus. Na wat winkelen en een laatste enorme bak koffie werd het tijd om de gate te gaan opzoeken. Half twaalf begon het boarden en ruim een half uur later werden te motoren gestart en vertrokken we voor de lange zit van 12 uur naar Kuala Lumpur. De verzorging aan boord van “onze” moderne Boeing 777 was perfect te noemen en wat een aardige bemanning! De reis leek hierdoor nog veel sneller te gaan en voordat we het in de gaten hadden zaten we in Kuala Lumpur bij Starbucks aan de koffie. Twee uur later moesten we ons alweer melden bij de gate voor het laatste stukje van onze reis naar Jakarta. Net na het vertrek kregen we hier ook alweer een Indonesisch gerecht. Nog geen etmaal onderweg en nu al drie rijsttafels achter de kiezen. Pffffff!
Op het vliegveld van Jakarta moest er nog even flink gewacht worden in de verschillende rijen, maar ook nog eens een aardig stapeltje euro’s afgetikt voordat we door de douane konden en op zoek naar onze chauffeur. Die was snel gevonden en na het inladen van de koffers reden we door het vreselijk drukke Jakarta naar Gadog (vlakbij Bogor). Onze chauffeur Cucuk Yuliadi [tjoe-tjoe] sprak perfect Nederlands en vertelde onderweg al dat hij ons de komende dagen zou vervoeren. Na een uurtje of twee reden we Gadog binnen. De echt Indonesische chaos voelde meteen weer vertrouwd aan. Midden in het dorp draaiden we de inrit in naar ons Guesthouse Happy Valley. De toegangsweg was wel even schrikken, maar het eindresultaat des te beter! Wat een prachtige lokatie. En de verrassing was nog groter toen we de deuren naar het balkon van onze kamer opendeden. Zo’n mooi uitzicht over de sawa’s. Na een heerlijke rijsttafel vertrok iedereen langzaam maar zeker naar z’n kamer.
Donderdag 2 maart. Een heerlijk ontbijt met een prachtig versierde stoel voor jarige Frank. Daarna de bus in om samen met gids Monir naar Bogor af te reizen. De temperatuur was inmiddels aardige opgelopen en dat zorgde voor een oververhitte Wenda tijdens de wandeling over de Pasar. Daarna naar de mooie botanische tuin van Bogor om de mooie orchideënverzameling te bekijken. De gids had ook nog een bezoekje aan een Wajang-poppen fabriekje op het programma staan. Ergens in de middle-of-nowhere kwamen we terecht bij een familiebedrijfje, waar werkelijk iedereen aan het werk was om uit een zachte houtsoort de koppen uit te snijden, waarna de andere familieleden zorgden voor de verdere afwerking, zoals schilderen en aankleden. Ter verhoging van de feestvreugde mochten Hanneke en Agnes nog even meedoen aan het familieorkest op de gamalan. De kaartverkoop bleef nog even uit…… Natuurlijk moesten er ook nog twee poppen gekocht worden voor op de schoorsteenmantel. Na deze excursie gingen we weer op weg naar Gadog. Vijf van onze groep stapten in Gadog uit om het dorpje te bekijken en naar het hotel terug te lopen. Het biertje smaakte geweldig! Na het hoognodige dutje stond er alweer een heerlijke rijsttafel voor ons klaar. Morgen moeten we helaas dit prachtige stekje alweer verlaten en vertrekken dan naar Bandung.
3 maart 2012 - 5 maart 2012 | Bandung
Niks uitslapen zegt Cucuk! Omdat het altijd enorm druk is op de Puncak Pass tussen Bogor en Bandung moet er vroeg worden vertrokken. Dus zaten we om 8.30 uur al weer frisgewassen in de bus. Echter toen we de hoofdweg op wilden draaien werd er gezwaaid door een winkelier aan de overkant en zette Cucuk z'n bus stil. Hij legde ons uit dat er in de weekenden wel eens voor werd gekozen om hele stukken van de weg tijdelijk eenrichtingsverkeer te maken. Dit was nu ook het geval en we zouden dus een klein half uurtje moeten wachten. Hadden we dat geweten..... Tegen negenen kwamen de laatste auto's de berg afrollen en werd de wegafzetting door de plaatselijke Polisi-agenten aan de kant geschoven. Cucuk startte snel de bus om voor de aanstormende massa de weg op te draaien. Onderweg vertelde hij ons dat de mensen die nu richting Bogor moesten wel DRIE uur moesten wachten. Viel het voor ons dus nog reuze mee. Boven op de pas aangekomen moesten er natuurlijk foto's gemaakt worden van het prachtige uitzicht. Inmiddels waren we de blokkade richting Bogor al gepasseerd en stond er al een enorme rij auto's te wachten. Dit zou in de loop van de komende uren alleen nog maar toenemen.
We passeerden regelmatig durian-stalletjes langs de weg en Cucuk vroeg of wij deze vrucht nog nooit hadden gegeten. Nee? Nou daar moest dan maar eens snel verandering in komen. Nou waren we toch al van plan om deze vakantie eens een durian te proberen, maar dat hadden we eigenlijk nog iets willen uitstellen. Bij het eerste-de-beste stalletje werd er gestopt en stond Cucuk na het onderhandelen met de verkoper als een volleerd durian-eter op de bast van het stekelige ding te kloppen en werd na het uitzoeken door de verkoper opengemaakt. De beruchte stank van het vruchtvlees viel ons 100% mee, maar de smaak...... Het is niet te omschrijven hoe smerig die was. Agnes en ikzelf bleken later ook nog eens de pit van het kreng erbij te hebben opgegeten. Dit bleek niet ernstig, maar de grapjes over durianbomen waren niet van de lucht! Cucuk hoorde ons commentaar met verbazing aan en at met smaak de rest van de durian op.
Eenmaal weer onderweg draaide Cucuk van de hoofdweg af en stopte bij een ander stalletje om een flinke zak vruchten met alweer stekels voor ons te kopen. Wat wantrouwig probeerden we deze op te peuzelen. Mmmmm, vele malen beter dan het stinkding. Ook voor een koude Tjola-tjola (Coka-Cola) wist Cucuk alweer een perfect adres. Net over de brug van de Citarum-rivier was een stalletje met koude versnaperingen. Na de mooie binnendoorroute draaiden we uiteindelijk de hoofdweg weer op en vervolgens de tolweg naar Bandung om bijna direct in een pracht van een file terecht te komen. Langzaam maar zeker naderden we de afslag, nu zou het wel vlotter gaan. Maar niets van dit alles, want in wat voor een heksenketel waren we hier belandt. Ons hotel bevond zich nog maar in een buitenwijk en hier stond het verkeer al stil. Uiteindelijk bereikten we dan toch het Sukajadi Hotel in Bandung. Hoogste tijd voor een Bintang en een Sateehtje! Na de lunch maar een begonnen aan de zoektocht naar het geboortehuis van Hanneke haar vader. Een klein halfuurtje later stonden daar voor de deur om foto's te maken.
De volgende dat moesten we weer eens bijtijds op om een aantal zaken in de omgeving te gaan bekijken. Bij onze bus stond inmiddels gids Toto, die ons vandaag zou rondleiden. Allereerst vertrokken we naar één van de vulkanen in de omgeving van Bandung. Na een flinke klim (met de bus gelukkig) stonden we op vulkaanhoogte. Het leek er veel op dat wij de bezienswaardigheid waren i.p.v. de vulkaan, zoveel mensen vroegen om met ons op de foto te mogen. Na het fotograferen van de vulkaan zouden we nog een wandeling maken via een vulkanisch meer naar een lager gelegen parkeerplaats, maar dit nam nogal wat tijd in beslag, dus besloten we deze wandeling maar over te slaan. Op naar de theeplantages.
Op de weg naar Bandung wist Toto een prachtige plek om de theeplantages te bekijken en foto's te maken van de mooiste uitzichten. Aangekomen bij de enorme hoeveelheid theeplanten legde Toto uit dat het allerkleinste blaadje van de plant wordt gebruikt voor witte thee, de twee daaronder voor onze Pickwickthee en de rest voor de lokale bevolking. Ook een bezoek een een theefabriek hoorde bij de rondleiding. Omdat de fabriek in het weekend niet volledig in bedrijf was zouden we niet het gehele proces kunnen zien, maar gelukkig kregen we een fabrieksgids mee die al twee woorden Engels sprak: "yes en no". Dus dat hielp wel! Aan het einde van de rondleiding kregen we een heerlijk kopje versgezette thee. Vervolgens zouden we naar de zwavelbaden gaan om te badderen en te lunchen. Dit bleek echter een Pagi-Pagi restaurant met buffet en een naar zwavel ruikend pierenbadje. Daar stonden we dus snel weer buiten. Op naar een restaurant met echte Sateh Kambing!
Na deze late lunch moesten we terug naar Bandung voor een bezoek aan de Saung Angklung Udjo voor een muziekvoorstelling. Het was intussen stevig gaan regenen, waardoor het verkeer op onze route naar de muziekschool nóg vaster stond dan anders. Nét op tijd reden we de parkeerplaats op en parkeerden naast een Oad-bus (je ziet ons ook overal....).
We hadden ons eigenlijk niet veel voorgesteld van deze show, maar hebben deze mening net zo hard weer bijgesteld. Het was gewoon een feest om dit mee te mogen maken. De kleuren, de muziek en niet te vergeten het enthousiasme van deze Indonesische kinderen. Ook het zelf mogen meespelen op een leen-angklung was een bijzondere ervaring. Aan het einde van de show speelde het angklungorkest het welbekende "Bohemian Rhapsody" van Queen. Louk heeft hiervan een opname op YouTube geplaatst. Klik hier om de opname te bekijken. Wat hadden we weer veel te bespreken tijdens onze laatste avond in Bandung. Maar eerst moesten we onze koffers weer inpakken, zodat deze met de bus meekonden naar Banjar, omdat wij deze trip met de trein zouden gaan maken. Omdat we niet weer in het hotel wilden eten kozen we ervoor om in het grote winkelcentrum aan de overkant een restaurantje te zoeken. Dat hadden we beter niet kunnen doen.
5 maart 2012 - 7 maart 2012 | Pangandaran
Tja, we hebben dan wel vakantie, maar uitslapen konden we rustig vergeten. Een collega van Cucuk stond alweer bijtijds met tweelingbus voor de deur van het hotel om ons naar Stasiun Bandung te vervoeren. Een halfuurtje later arriveerden we bij dit ooit zo statige stationsgebouw. Na de controle van onze tickets mochten we op zoek naar onze trein, die al stond te wachten op Jalur 2. Al snel vonden we onze gereserveerde plaatsen in de trein, die minstens zo oud was als het stationsgebouw zelf. Voor de zekerheid checkten we nog even bij de voorburen of we in de juiste trein waren gestapt.
Na het vertrek reden we door het centrum en de buitensteden van Bandung en al snel werd het landschap wonderschoon. Wat zou het mooi zijn om foto's te kunnen maken zonder die bekraste ramen! Maar eens bij de treindeuren gaan kijken en toen bleek dat deze slechts met een w.c.-deurschuifje dichtzaten. Dus hup, de deur open en klikken maar. Al snel stond Louk in een andere deuropening de voorbijschietende sawa's te filmen. Tussen het fotograferen en filmen door moesten we regelmatig zwaaien naar alles en iedereen die zich bij het spoor ophield. Heel veel foto's later en voorzien van bruinverbrande voeten reden we het station van Banjar binnen, waar Cucuk al breed lachend op ons stond te wachten. Later bleek hij hier al vanaf 8.00 uur te hebben gestaan!
Onderweg naar Pangandaran hebben we op speciaal verzoek van Agnes nog even een snelle stop gemaakt bij de mooie kliffen. Na het betalen van een soort entreegeld aan de ingang van het dorp reden we Pangangdaran binnen. Ook hier wist Cucuk weer feilloos de weg naar hotel Nyiur Resort te vinden en na een snelle check of we in Nyiur I of II moesten zijn werden de koffers uitgeladen en zaten we 5 minuten later aan een welkomstdrankje in de vorm van een enorme kokosnoot mét rietje.
De rest van de dag stond er niets meer op het programma, dus kon er naar keuze gezwommen, gewandeld of geslapen worden. Agnes en ikzelf kozen na een overheerlijk maaltje verse garnalen mét een bintangetje voor het tweede. Via het zeer rustige weststrand zijn we een eind langs het dorp gelopen en wilden eigenlijk naar de andere kant van Pangandaran. Mmmmm, het dorp bleek uiteindelijk veel groter dan verwacht en uiteindelijk belanden we via binnendoorstraatjes weer bij het hotel, waar het zwembad al op ons wachtte.
Aan het einde van de middag viel ons op dat de eetzaal werd ingericht voor een nogal flinke groep. En ja hoor, maar iets later staat de Oad bus weer voor de deur met de "Bandung"-groep. Henk bleek inmiddels weer een andere gestreepte polo uit z'n koffer te hebben opgediept..... Na het diner kwam Cucuk nog even langs om de plannen voor morgen te bespreken en een biertje mee te drinken.
De volgende dag stond Cucuk alweer bijtijds voor de deur. We zouden een uur moeten rijden om een Canyon-vaartocht te gaan maken. Via de kustweg reden we Pangandaran uit en hier was nog heel goed de door de tsunami aangerichte schade te zien. Een uur later stopten we op een parkeerplaats bij de botenverhuur, waar we aanmonsterden voor een canyontoer over de door de regen bruin gekleurde rivier. Na een flinke tocht over het water meerden we aan bij een waterval, waar de échte helden het water inmochten. Hmmmm, die bleken niet in onze groep aanwezig te zijn, dus langzaam maar zeker voeren we weer terug naar het beginpunt. Na een heerlijke koude cola maar weer richting hotel.
Ook vandaag stond er niets meer op het programma, dus kon er volop geluierd worden. Om een uur of vijf stonden de twee masseuses op onze kamerdeur te kloppen. O ja, dat is waar ook; hadden we gisteren afgesproken. Na een écht overheerlijke Pepes Ikan (was zo vers dat ie nog bijna met z'n ogen knipperde) en natuurlijk een koud biertje doken we alweer voor de laatste keer in Pangandaran ons bedje in.
9 maart 2012 - 11 maart 2012 | Yogyakarta
We hadden al eens naar buiten gekeken, nieuwsgierig naar onze "nieuwe" chauffeur en bus. Maar er stond alleen maar een enorm grote bus op het kleine parkeerplaatsje. Ok, dan komt ie zeker nog. Navraag bij de receptie leerde al snel dat deze 20 persoons bus voor ons was bedoeld!! Iets later maakten we kennis met chauffeur én bijrijder die bij deze gigabus hoorden. Nou ja, kennis maken. Met yes en no waren de heren door de kennis van de Engelse taal heen.
Hup de bus in en op naar het Kratonpaleis. Onderweg kwamen we langs de electronicazaak waar Louk gisteren z'n computer voor reparatie had gebracht en vandaag ná twee uur kon ophalen. Met gebruik van handen, voeten en allerlei andere voorwerpen geprobeerd aan de chauffeur en bijrijder uit te leggen dat we hier op de terugweg van de Prambanantempel wilden stoppen. Het kwartje leek gevallen. Inderdaad leek, want 15 minuten later stopten we voor de electronicawinkel..... Nu maar in Jip&Janneketaal uitgelegd. De bus werd weer gestart en voor de tweede keer gingen we op weg naar het Kratonpaleis. Na een uitgebreide bezichtiging van dit bijzonder mooie paleis en het opnieuw begroeten van de complete Oad bus gingen we op weg naar de Prambanantempel. Omdat beide heren uit Yogyakarta kwamen en dus bekend waren, was de Prambanantempel snel gevonden. Ook hier weer veel verkopers en tickets. Een sarong was hier echter niet verplicht (jammer, we begonnen er net aan te wennen). Ook deze prachtig gerestaureerde tempel hebben we weer uitgebreid bekeken en ontmoetten elkaar weer bij de bus.
Op de terugweg stonden we precies om twee uur voor de deur om Louk z'n computer op te halen, die het inmiddels weer deed. Daarna even gestopt om de plaatsen te bespreken voor het Ramayana Ballet van vanavond, waar Louk, Agnes en ikzelf deze avond naar toe zouden gaan. Half acht stapten met z'n drieën in onze bus, die ons naar de balletvoorstelling zou brengen. Al van veraf zagen we op de parkeerplaats de.... ja hoor, Oad bus staan. Na het afrekenen en het in ontvangst nemen van de tickets kwamen we op weg naar de buitentribune langs het restaurant waar de complete Oad bus het buffet aan het keuren was. Wij zochten vast onze plaatsen op. De rij voor ons werd iets later in beslag genomen door het oad-publiek.
De voorstelling was nog geen half uur bezig toen de eerste druppels begonnen te vallen. Maar dat gebeurt in Indonesië wel eens meer, dus hadden ze een kopie van het buitengebeuren in een zaal, die zich eveneens op het terrein bevond. Erg jammer, want de sfeer was buiten gewoon veel beter en door de belichting buiten werden de foto's ook veel fraaier. Maar ja, niets aan te doen. Na de voorstelling hebben we op het terras bij ons huisje nog maar even een koude versnapering genomen, waarna we ook hier al weer voor de laatste keer het bed indoken.
10 maart 2012 - 11 maart 2012 | Malang
Gelukkig dat Cucuk ons al had ingefluisterd dat dit een erg lange dag zou worden, want onze nieuwe chauffeurs (blijkbaar zonder enige ervaring) wilden eigenlijk pas om een uur of negen vertrekken. Op ons verzoek werd dat vervroegd tot 8.00 uur. We reden de stad uit en konden nog even zwaaien naar de Prambanantempel.
Om een uur of twee vroegen we de chauffeurs om maar eens uit te kijken naar een restaurantje. Dit bleek door hun onbekendheid op de rest van Java geen gemakkelijke opgave. Bijna in paniek slingerde de chauffeur willekeurig aan het stuur om van de route af te wijken en een lunchadres te vinden. Nou dat lukte. Weliswaar het alllllerslechtste wat je je maar kon bedenken, maar eten was er. Niet voor iedereen, want Louk z'n bestelling werd niet afgeleverd en dat viel niet goed, want de enige twee flesjes bier in het restaurant waren nog eens warm ook. Waarschijnlijk vonden ze ons maar ondankbare gasten en dan nog niet eens een fooitje geven ook.
Héél veel later, het was inmiddels donker, bereikten we Malang. Ook hier onbrak het de heren aan enige kennis, waardoor de zoektocht naar Fendi's Guest House een langdurige zou gaan worden. Toevallig had ik de Sygic navigatie op m'n telefoon voor de vakantie aangevuld met het kaartmateriaal van Indonesië. Toen duidelijk werd dat de heren zomaar wat rondreden, ben ik met m'n telefoon naast de bijrijder gaan zitten. Waarschijnlijk heeft ons dat een uurtje of twee bespaard.
Door de enorme verkeersdrukte in Yogyakarta en de grote afstand kwamen we pas om een uur of half aan bij ons hotel. We waren nog geen seconde binnen of de receptionist vuurde de volgende vraag op ons af: "Nasi of Toos".......Dat we liever Bep hadden, begreep de man niet. Uiteindelijk bleek hij te willen weten wat we bij ons ontbijt wilden eten.
Maar eerst wilden we allemaal snel wat eten en hebben de douchebeurt maar overgeslagen. Stinkend en wel zijn we bij het eerste-de-beste restaurant binnengewandeld. Dit bleek een Chinees restaurant te zijn, dus gelukkig hoefden we de rijst niet te missen. We wilden eerst eens op de menukaart kijken, maar de nogal chaotische eigenaresse wilde de zes kersverse gasten niet laten ontsnappen, dus zitten moesten we!
Na deze lange dag en bijzondere restaurantervaring zocht iedereen z'n slaapkamer maar op. Om zes uur 's-morgens werden we nogal bruut gewekt door het pianospel van een Maleisische hotelgast. Het uit z'n hoofd spelen van het klassieke werk lukte niet zo goed en was doorspekt met foute noten. Omdat we niet wisten wat er voor straf staat op het in de brand steken van een vleugel in Indonesië hebben we ons er maar bij neergelegd en erg vroeg opgestaan.
Als je het hebt over een karig ontbijt, dan moet je in Malang zijn. We hadden met z'n allen gekozen voor Toos, dus kregen we Toos. Voor de deur van onze kamer stonden twee stoelen en een tafeltje met daarop twee kopjes koffie en een soort kaastosti. Gelukkig hadden we nog chips in de bus.
11 maart 2012 - 12 maart 2012 | Sukapura
Vandaag was de route niet zo lang en zouden we al bijtijds op onze nieuwe bestemming zijn. Maar ja, dan moet je de weg weten óf een kaart hebben. En laat dat nou net niet in onze bus voorkomen. De heren maar weer even met de navigatie bijgestaan om Malang uit te komen. Onderweg draait de chauffeur voor de verandering maar weer eens een weggetje in, wat uiteindelijk zou uitkomen op een bergweg die alleen met jeeps te berijden is. Opnieuw ingegrepen, waarna de bijrijder uitstapte en de weg ging vragen. Nu zou het toch wel goedkomen?
Heel veel bochten later rijden we Sukapura binnen en de bus wordt door enkele lokalen naar een parkeerplaats gedirigeerd. Geruime tijd later wordt ons door een Engelssprekende inboorling duidelijk gemaakt dat we met deze bus niet naar Yoshi Hotel door kunnen rijden en over moeten stappen in kleinere busjes?!? Huh, is dit weer de bekende geldklopperij of echt waar. Omdat we niet nog langer willen wachten betalen we het gewenste bedrag en stappen met alle bagage over in de levensgevaarlijke minibus. Een auto met zoveel gebreken had je in Nederland minstens 10 jaar de celstraf opgeleverd. En wij maar kijken of we het leuk vonden....! Na een nogal spannende rit van een half uur stonden we plotseling op een wel heel erg mooi plekje. Om zeker te zijn dat we het busje morgen terug zouden zien besloten we de betaling dan ook maar tot morgen uit te stellen. De gezichtsuitdrukking van de chauffeur sprak boekdelen.
Onze huisjes lagen verstopt in de grote tuin achter het berghut-achtige gebouw. De tussenwanden waren van gevlochten materiaal, dus hoopten we maar dat Hans niet al te erg zou snurken. Gelukkig stond er hier geen bruine bonensoep op de kaart. Maar wel heel erg lekkere andere gerechten, die we bestelden op het zitje in de tuin van het restaurant. We waren aangeland op een hoogte van 1.800 M. en het was voor Indonesische begrippen best fris. Maar dat weerhield ons er niet van om een lekker biertje te bestellen. Volgens Cucuk waren we immers "de Bintang-family"!
In het heel erg kleine hotelletje waren nog een aantal collega-kaaskoppen en een groepje Belgen. In de wijde omgeving kon je nergens anders eten, dus aten alle gasten bij Yoschi. Het was reuze gezellig en het eten erg smaakvol. Behalve voor Hanneke, want die had iets besteld dat het meeste in de buurt kwam van warm behangplaksel met stukjes kip. Zij bestelde hierna toch maar een Soto Ajam. Onze Belgische medegasten hadden plotseling een enorme stapel winterjassen op hun tafel liggen. Navraag leerde ons dat ze bij Yoshi van alle markten thuis waren en zelfs jassen in de verhuur hadden voor de bezoekers aan de Bromo vulkaan. Iets later stonden wij dus ook bij de balie om voor de zekerheid maar een jas uit te zoeken. Daarna maar héél vroeg naar bed, want rond een uur of half vier zou de wekdienst langskomen.
Van die ijle lucht gaan de klokken bij Yoshi zeker sneller lopen of de wekdienst had z'n twijfels over ons vroege opstaan, want om precies 3.00 uur werd er op de deur geklopt. Pfffff..... je moet er wel wat voor over hebben om de zonsopgang bij de Bromo te kunnen zien.
Snel de warme kleding aan en aangesloten bij de andere gasten, die al klaarstonden voor hun vervoer naar de Bromo. Wij moesten nog heel even wachten voordat de- niet al te nieuwe - jeep voor de deur stopte. De verlichting van "onze" jeep functioneerde al net zo goed als de startmotor, dus maakten we de rit bijna in het duister. We vertrouwden er maar op de de chauffeur dit ritje vaker maakte. Een klein half uurtje later stopte de jeep en we begrepen uit de handgebaren en het gemompel dat we op onze eindbestemming waren aangeland.
Iedereen liep in het duister het pad op naar boven. Ok, dan doen wij dat ook maar. Al snel haalden we de groep Belgen in, die we van verre herkenden aan dezelfde jas.... Voor degenen met een wat slechtere conditie waren er mini-paardjes te huur. Niks paardje dus. Nog maar een paar bochten en een heleboel treden later stonden we met een flink aantal toeristen te kijken naar, ehhh, niets eigenlijk. De bewolking hing vrij laag, dus een unieke zonsopgang zou het vandaag niet worden. Toen het begon te schemeren, nog snel een paar foto's gemaakt en maar weer naar beneden, op zoek naar de jeep.
Nu konden we gelukkig wél zien waar de jeep reed en dat gaf toch een iets rustiger gevoel. Via de al heel lang met zand bedekte lavastroom reden we naar de parkeerplaats bij de tempel om ons met de hele meute naar het pad van de Bromo-vulkaan te begeven. Ook hier weer paardenverhuur. "Hoss? No Hoss!". Een flinke wandeling later stonden we naar het nogal steile pad én de trap te kijken. Gelukkig had Agnes de moed (lees: conditie) om naar boven te lopen en verslag uit te brengen.
We werden door onze chauffeur weer veilig voor het hotel afgezet, waarna de wandelaars zich gingen omkleden en de koffer pakken voor het vertrek naar Kalibaru. Na het pakken nog even snel ontbeten en daarna werden we weer met koffers en al in het kleine busje gepropt voor een rit naar het dorp waar onze eigen bus hopelijk nog zou staan.
12 maart 2012 - 14 maart 2012 | Kalibaru
En ja hoor, de bus stond er nog en iets later verschenen ook onze chauffeur en bijrijder "Slimpie&Slompie". Na het afrekenen van ons ritje naar Yoschi verscheen er bij de eigenaar van het wrak van de weg opeens een grijns op z'n gezicht en konden we met een gerust hart Sukapura verlaten, op weg naar Kalibaru.
Natuurlijk had ook deze rit dankzij het ontbreken van wegenkennis én -kaart nog iets weg van een puzzeltocht, maar dankzij mijn navigatieprogramma kwamen we gelukkig wel elke keer weer op de juiste route uit en zo reden we om een uur of twee Kalibaru al binnen. Het enorme uithangbord van ons hotel kon zelfs onze chauffeur niet missen en nog geen twee minuten later reden het terrein van "Margo Utomo" op. Al snel had iedereen de sleutel van z'n huisje en werden we er samen met de koffers naar toe gebracht. Maar iets later zat de hele groep in het restaurant om zich tegoed te doen aan een heerlijke sateh.
Na de lunch ging iedereen op pad, de een naar het dorp en de ander naar het zwembad. Behalve de masseuse en de handoekenman, was hier niemand. De handoekenman bleek ook nog eens alles van de planten en dieren rondom het zwembad te weten. Nadat hij ons op een gigant van een spin had gewezen, kreeg hij er lol in en kwam steeds met nieuwe dingen op de proppen. Zo sneed hij een stuk bast van de boom en moesten wij raden wat dit was. Nou, dat was niet zo moeilijk, al kennen wij kaneel meestal in gedroogde- of poedervorm.
Omdat we in het dorp van Cucuk waren aangeland, heb ik hem al snel laten weten dat we gearriveerd waren. Tijdens het omkleden voor het diner kwam er een sms-je dat hij er al was. Iets later stonden we handen te schudden met de sympathieke Cucuk en z'n vrouw Wini.Na een colaatje op ons terras gingen ze gelukkig in op onze uitnodiging om samen wat te eten. Het Nederlands-sprekende personeel in het restaurant van Margo Utomo heeft zich ten zeerste verbaasd over onze gasten. Ja, bierdrinkende en zeer goed Nederlands sprekende Cucuk was hier het gesprek van de dag. Na het diner zwaaiden we Wini en Cucuk uit en spraken we af om op weg naar Bali nog even afscheid te komen nemen.
De volgende dag stond een bezoek aan een koffie-, cacao-, rubber- en kruidnagelplantage op het programma. Onze gids (met rubberkaplaarzen) was vandaag Yogi. Ook Yogi was druk bezig met het leren van de Nederlandse taal, maar dat ging hem nog niet zo heel goed af.
Aangekomen in de fabriek in Glenmore legde Yogi ons uit dat de oprichter van de fabriek een Engelsman was geweest. Vandaar de Engelsklinkende namen in de omgeving. Na een wandeling door de fabriek en over het terrein werd alles haarfijn uitgelegd door Yogi. Het complete proces van het maken van rubber, het opensnijden van een cacaovrucht, koffiebonen en kruidnagels drogen enz. enz. Een zeer leerzame dag. Na deze inspannende wandeling op deze warme dag duurde het natuurlijk niet erg lang voordat de hele groep om- en in het zwembad was te vinden. Helaas was dit alweer de laatste avond in dit erg gezellige hotel en genoten we tijdens de enorme regenbui extra van het heerlijke eten in het restaurant. Wat een kok!
14 maart 2012 - 17 maart 2012 | Pemuteran
Voor de zekerheid maar even iemand van de receptie gevraag om onze chauffeurs te willen melden dat we onderweg Cucuk en Wini nog even zouden ontmoeten. Een ruim half uur na vertrek zien we hen al op grote afstand staan te zwaaien. Na wat familiefoto's gemaakt te hebben van Wini, Cucuk en dochter Qisy, was dan écht het moment aangebroken om afscheid te nemen. Dat kostte iedereen zichtbaar wat moeite, want wat hadden geboft om kennis te mogen maken met deze aardige mensen! Cucuk overhandigde me nog een plastic zak, waarvan de inhoud een heerlijke door Wini zelf bereide Pepes Ikan zou zijn. Mmmmmm.... dat zou smullen worden. We beloofden om contact te houden via Facebook (en dat gebeurt inmiddels ook).
Een kleine anderhalf uur later - zoals voorspeld door Cucuk - reden we Ketapang binnen. Iets voor negenen had de bus een plaatsje gevonden op de veerboot en konden we boven van het uitzicht en de chaos aan de wal gaan genieten. Precies een uur later meerden we af aan de kade in Bali en nog iets later waren we al op weg naar Pemuteran. De perfect geasfalteerde kustweg bracht ons in no-time naar het Adi Assri Hotel in Gerokgak (Pemuteran). We namen afscheid van onze chauffeurs, waarvan we de namen niet eens kenden. Met een "sorry" stapten ze in de bus, op weg naar hun thuisbasis in Yogyakarta. We hopen dat ze daar inmiddels zijn aangekomen....
De receptionist van het Adi Assri stond al te glimmen achter zijn balie en heette ons van harte welkom. Ook hier moesten we de koffertransporteur weer volgen door de enorme tuin. Eerst werden Louk en Hanneke "gedropt" bij hun huisjes, waarna de reis voor Hans, Wenda, Agnes en mijzelf nog even verder ging. Ook wij kregen zo'n prachtig huisje toebedeeld. Een prachtige grote kamer met compleet glazen voorpui, maar ook met een heerlijke buitenbadkamer. Enthousiast vonden we elkaar iets later weer in één van de restaurants aan het strand. Tijdens de lunch zegt Hanneke opeens: "Hey, daar loopt m'n collega!". Wij dachten heel even dat de Bintang z'n werk had gedaan, maar nee hoor, iets later schoof de ex-collega met haar man bij ons aan. Adi Assri bleek een heerlijk oord om bij te komen van ons drukke programma op Java. De enigste wandeling van de dag was dan ook naar het zwembad en/of één van de restaurants. Het leek wel vakantie....!
Agnes had een prachtige aanbieding bij het hotel gekregen om een Jungle-tour te maken met gids. Hans, Louk, Agnes en ik voelden hier wel voor. De volgende dag stond er al een busje voor ons klaar. Onderweg werd ergens uit de berm nog een gids opgepikt en onze "ontdekkingsreis" kon beginnen. Onze gids verstond z'n vak, want hij zag steeds een ander bijzonder dier, maar als wij 1 seconde later naast hem stonden: "och, net weg....". En dat een keer of 7 achter elkaar. We vermoedden meer in een Rupiah-tour, dan een jungle-tour terecht te zijn gekomen.
Na zijn zoveelste uitleg over bijzondere bomen en onze cynische reactie dat je deze ook vanuit de bus kon zien, wandelden we weer terug richting de hoofdweg. Wij waren klaar met bomen voor vandaag en hadden zin in een rondje zwemmen en ........ een héél koud biertje!
17 maart 2012 - 20 maart 2012 | Candidasa
Om een uur of negen zouden we weer eens gaan verhuizen. Dit keer naar Candidasa. Onze chauffeur Jan(?) bleek zeer goed de weg te weten op Bali en vroeg of we nog een voorkeur hadden voor de route. We kozen voor de weg langs het Baturmeer. Na een flink stuk kustweg sloegen we eindelijk rechtsaf, de berg op. Het vele verkeer en een nogal voorzichtige chauffeur zorgen voor een nogal laag tempo. Hoe hoger we kwamen, hoe duidelijker de schade zichtbaar werd van de orkaan van 3 dagen geleden. Omgewaaide bomen, aardverschuivingen.
Bij het Baturmeer zijn we snel even gestopt bij één van de vele buffetrestaurants om snel wat te drinken. Daarna snel weer in de bus en door naar onze nieuwe bestemming. Via Klungkung bereikten we de kustweg en een half uur later kwamen we aan bij Nirwana Resort & Spa. Alweer zo'n hotel waarvan de toegangsweg het ergste doet vermoeden, maar de uiteindelijke locatie prachtig is. Ook hier weer prachtige huisje, maar lang niet zoveel als in Pemuteran. Snel even een rondje gemaakt en bij de zee gaan kijken. Prachtig! En, hoe kan het ook anders; binnen afzienbare tijd was iedereen weer terug te vinden op het terras bij het gezellige restaurant. Daarna dook de een het zwembad in en de ander ging maar eens een wandeling maken richting het dorp.
Vandaag toch nog maar een tour afgesproken bij chauffeur Made. Via de mooie sawa's van Sidemen, zouden we naar de Puri Besakih rijden. Onderweg op één van de mooiste plekjes nog even een colaatje gedronken op een compleet uit bamboe opgetrokken overdekt terras. De dochter van de eigenaresse verkocht voor de deur de door haar broer vervaardigde tekeningen. Daar kan je toch geen nee tegen zeggen. Op de route naar boven stopte Made nog even bij een batikweverij. Achterin een steegje kwamen we bij een houten werkplaats, die vol stond met weefgetouwen. De niet zo erg moderne apparaten werden bediend door een heel aantal dames. Het eindresultaat van het weven kon bekeken worden in het winkeltje. Natuurlijk moesten de dames iets kopen!
Na een flinke rit bergopwaarts bereikten we Besakih. Na het parkeren van de bus moesten en nog sarongs gehuurd worden, waarna de stevige wandeling naar de minimaal een kilometer verderop gelegen tempel kon beginnen. Hier geen huurpaarden, maar chauffeurs met motorfiets om je de heuvel op te vervoeren. Niks daarvan, gewoon lopen! Aangekomen bij de tempel moesten we de gidsen van ons "afslaan", maar we kwamen er niet onderuit om er bij de bezichtinging van de tempel één mee te nemen. Louk, Agnes en ik wilden de tempel wel bekijken, de rest bleef beneden. Onze gids bleek gelukkig te beschikken over een nodige dosis humor, waardoor we uiteindelijk lachend de trappen van de tempel weer afdaalden. We hebben maar een flinke bijdrage aan z'n beltegoed gedaan.
Onderweg naar het waterpaleis in Tirtaganga nog even heerlijk geluncht bij een buffetrestaurant met een schitterend uitzicht over de sawa's. De eigenaar het blijkbaar begrepen dat we de sateh snel wilden hebben, want binnen afzienbare tijd zaten we alweer in de bus. Na een snelle bezichtiging van het waterpaleis heeft Made ons weer afgeleverd in Candidasa. Oeps, nu begon het toch wel erg hard op te schieten. Morgen zouden we immers naar onze allerlaatste bestemming op Bali worden gebracht!
21 maart 2012 - 25 maart 2012 | Sanur - Baarn
De inmiddels bekende bus met chauffeur Jan stond alweer vroeg op ons te wachten. Het was vandaag maar een klein stukje rijden en daardoor kwamen we eigenlijk véél te vroeg aan bij Hotel Puri Santrian in Sanur. Al snel bleek dat alles hier (te) goed was georganiseerd en werden de regeltjes tijdens het wachten even uitgelegd. Dit waren we de afgelopen weken echt niet gewend. Twee kamers waren er al klaar, maar op de derde moest nog tot drie uur worden gewacht. We waren toch al toe aan koffie, dus zijn we met de paraplu's op het dorp ingelopen en bij de overburen op het terras gaan zitten. De 14-jarige bediening bleek moeite te hebben met het bedienen van het koffieapparaat, waardoor het niet alleen lang duurde, maar de koffie ook nog eens matig van smaak werd. Ook het afrekenen ging niet van een leien dakje. Omdat we toch bij Jegeg in de buurt waren meteen maar even een tafel voor vanavond gereserveerd. En omdat het inmiddels lunchtijd was meteen "onze" tafel maar ingepikt om wat te eten. Het regende inmiddels maar door....!
Voorafgaand aan de Balinese Nyepi-day is het feest in het dorp. Al weken, misschien wel maanden, wordt er in alle dorpen gewerkt aan de Ogoh-Ogoh poppen, die op de avond zelf op een van bamboe gefrabriceerd draagconstructie door het dorp worden gedragen. Natuurlijk onder begeleiding van traditionele muziek. De volgende dag is het Nyepi [njupi] day. Een a4-tje met instructie is de vorige dag al op onze kamer bezorgd. Het strand is met een lijn afgesloten en ook hier instructie-borden. Dat beloofde een rustige dag aan het zwembad te worden. Ook buiten de deur eten was dus geen optie, omdat je simpelweg het terrein niet afmocht. Geen a la carte vanavond in het restaurant, maar een stevig aan de prijs buffet. We besloten om gebruik te maken van een zeer late lunch.
De volgende dag moesten we om 12.00 uur onze kamer "leeg opleveren" en waren vanaf dat moment dus "dakloos". De rest van de dag hebben we daarom maar bij het zwembad doorgebracht. Om een uur of twee werd het tijd om ons allerlaatste sateehtje te gaan scoren bij Restaurant Cemara. Door de stevige regenval moesten we deze laatste keer binnen zitten.
Daarna terug naar het hotel om op te frissen en voor het eerst in drie-en-halve week weer een lange broek aan te trekken. Tien voor vier stond Jan alweer voor de deur om ons met koffers en al af te leveren op het vliegveld van Denpassar. Met veel lawaai verlieten we om iets over zevenen het mooie Indonesië! Maar wat hebben we veel om over te praten........