Thailand 2026

Donderdag 19 februari 2026
Omdat we nog niet uitgekeken waren in het mooie Thailand, besloten we er voor een derde keer naar toe (en doorheen) te reizen. Al in juni 2025 boekten we tickets bij Eva Air voor een rechtstreekse vlucht naar Bangkok. Dat bleek later een zeer goede keuze.
En zo propten we onze koffers op donderdag 19 februari opnieuw in Louk z'n auto, en werden er iets later op het station van Baarn weer uitgeknikkerd. De trein verliet om precies 17.38u het station en na een korte, maar frisse overstap in Hilversum, stonden we iets later op Schiphol. Ondanks dat we al online waren ingecheckt, vond Eva Air het een goed idee om iedereen z'n koffer bij de balie te laten inleveren. Een enorm lange rij dus, maar och, het doodt lekker de tijd. Bij de security was bijna niemand, dus daar waren we zo doorheen, evenals de paspoortcontrole. En zo zaten we al snel bij gate E8, waar de verwarming wegbezuinigd bleek. Iets later verscheen onze Boeing 777 voor het raam en begon het uit- en inladen en stofzuigen. Met een kleine vertraginig vertrokken we om 22.00u richting Bangkok. 

Vrijdag 20 februari 2026
Na een lange (wisten we natuurlijk), maar ook zéér koude vlucht landden we de volgende dag iets later dan verwacht in Bangkok. We hadden de hoop dat het thuis invullen van de Thailand Digital Arrival Card zou schelen bij aankomst. Helaas bleek de rij net zo lang als de twee eerder keren. Na een ruim uur sjokken in de Efteling-slinger mochten we ons dan eindelijk melden bij een douane-medewerker. Iets later mochten we Thailand in. Op naar de bagageband, waar onze koffers al ronddraaiden op de band. Vervolgens in de kelder wat geld gewisseld en voor beiden een Thaise simcard in onze telefoon gekocht. Zo, we zijn er klaar voor. Bus S1 was daarna ook snel gevonden en zo pruttelden we alweer door Bangkok en werden rond 18.00u in de buurt van ons hotel gedropt. Na een heel klein stukje in de pufhitte te hebben gelopen stonden we voor de deur van Villa de Khaosan. Na het inchecken snel de koffers op de kamers gezet en de zwemkleding aangeschoten. Het zwembad op het dak was nog mooier dan op de foto's, maar ja, het biertje riep. Korte broek en t-shirt aan en op naar de Geckobar aan de Ram Buttri Aly voor ons eerste Chang biertje. Het terras zat boordevol met grijsharige Westerlingen, maar na wat schuiven met tafels, hadden we een plekje voor ons tweetjes. Maar ja, dan wordt het toch écht tijd om wat te eten. Op Google vonden we Myth streetfood met zeer hoge waardering, dus besloten we daar te gaan eten. Het vinden bleek echter niet mee te vallen, want het tentje bleek niets meer dan een open-luchtkeuken en een langgerekt terras en zat bovendien in een steegje verstopt. Maar we hebben het gevonden en écht fantastisch lekker gegeten. Nog even een flinke wandeling door de buurt gemaakt en als afsluiting natuurlijk over de vreselijke Khaosan Road gelopen en toen snel ons bed opgezocht. Gelukkig bleek de kamer volledig geluiddicht en hoorden we helemaal niets van de nabijgelegen Khaosan Road.

Zaterdag 21 februari 2026
Na een lange nacht snurken stapten we in de lift voor een bezoekje aan de ontbijtruimte. Het ontbijtbuffet was zeer uitgebreid en zeer goed verzorgd. Hierna gingen we de omgeving maar eens verkennen, te beginnen met de Wat Chana Songkhram aan de overkant van ons hotel, waar al veel Thai aanwezig waren om te bidden. Dan door de uitgestorven Khaosan Road (wat een verademing) richting de Ratcha Thewa wijk gelopen. Toen we de wijk via de Thanon Tanaostraat binnenwandelden, wisten we niet wat we zagen. De Thai gokken graag en dat kon hier maar al te goed. Werkelijk op elke vierkante meter -zowel binnen als buiten- werden hier lootjes verkocht, en er was dan ook zeer veel klandizie. Via de vele klongs en een overheerlijke Amazon ijs-cappucino liepen we door deze nauwelijks toeristische wijk, om uiteindelijk bij de Wat Saket Ratchawora Mahawihan (Golden Mount) uit te komen. Na het betalen van het entreegeld én 344 treden bereikten we de tempel, met een prachtig uitzicht op de stad. Hierna werd het tijd voor een zeer koude Cola en die vonden we in een van de weinige restaurantjes. Nadat we waren afgekoeld door de Cola én de airco, leek het ons een goed idee om ons te laten masseren. De massagesalon (met zeer goede reviews) bleek plaats voor ons te hebben. Een kwartier later stonden we daar voor de deur. De keuze voor een oliemassage bleek een uur later de juiste. Als nieuw stapten we de deur uit. Om zo snel mogelijk bij het zwembad te komen, kozen we voor een ritje met een tuktuk. Aan de overkant van het hotel nog snel even iets kleins gegeten bij het Indiase restaurant Tikka N Talk en toen een plekje gezocht in de schaduw bij het zwembad. Een heel aantal verfrissende duiken later werd het dan weer tijd voor de Geckobar, waar iets later een medepassagier van de heenvlucht naast ons kwam zitten. In het vliegtuig naast ons en hier weer. Hoe krijg je het voor elkaar.... Bij één van de twee hoogbejaarde zussen nog een Geckobar T-shirt gekocht en daarna een héérlijke curry bij Tikka N Talk gegeten. Na een verplichte wandeling door de buurt nog even op het terras van het hotel bijgekomen en gekeken naar de heerlijke chaos. 

Zondag 22 februari 2026
We zaten al een tijdje aan het ontbijt en beseften dat er iets was vandaag, maar wat? Natuurlijk, het is Agnes verjaardag! Om te voorkomen dat we er al tijdens het ontbijt uitgegooid zouden worden, heb ik het zingen maar even achterwege gelaten. Op de kamer alvast de meeste dingen in de koffer gestopt en in afwachting van de taxi nog even lekker bij het zwembad gaan liggen. Om 12.00u was het dan echt zover, koffers dicht uitgecheckt en een Grab (taxi) besteld. Een kwartier later stonden we op het metrostation Bang Yi Khan voor de metro naar Don Mueang Airport met een overstap op het enorme Krung Thep Aphiwat Central Terminal Station. De metro blijkt toch echt de allersnelste manier om door het propvolle Bangkok te reizen. Op de luchthaven kochten we ook dit keer wat sandwich-achtige dingen bij de 7-Eleven, die we na het afgeven van de koffers in de vertrekhal oppeuzelden. Toen maar eens richting security gewandeld, waar we vrij snel doorheen waren. Na een flinke wandeling bereikten we de wachtruimte, waar onze gate zich bevond. Al vrij snel mochten we de bus in die ons na een lange rit over het vliegveld bij ons vliegtuig afzette. Rond 16.00u verlieten we Bangkok en landden een uurtje later in Loei. De koffers waren bijna sneller op de band, dan wij binnen stonden. Tien minuten na de landing zaten we al in de taxi naar Loei Village Hotel in Loei. Nadat de medewerkers onze koffers de trappen op hadden gedragen en in onze kamer hadden neergezet, gingen wij de buurt maar eens verkennen. In de 'gezellige' hoofdstraat vonden we een restaurantje mét terras. Iets later stond er twee ijskoude Changs op tafel. We besloten hier ook maar wat te eten, wat niet eenvoudig bleek, want de menukaart was alleen in het Thais en Engels spreekt men hier niet. Dus handen&voeten én vertaalapp gebruikt. Iets later maar weer eens op zoek naar onze hotelkamer.

Maandag 23 februari 2026
Om Loei uit te kunnen kammen, vroegen we de receptie om een scooter voor ons te bestellen. Een minuut of 20 later verscheen de scooterverhuurder, die natuurlijk alleen Thais sprak en ons een Thais huurcontract voorlegde. Och, het zal wel goed komen en nog belangrijker; we hebben een scooter. We reden eerst maar eens naar de busterminal om te informeren naar vervoer naar Chiang Khan (voor morgen) en Khon Kaen (later deze week). Nou, dat was snel duidelijk, dus konden we verder met onze ontdekkingsreis door Loei. We kwamen langs een lokale markt en die zijn altijd zo leuk. Daarna een heerlijke ijskoffie gescoord en toen alle straatjes in het centrum verkend, een tempel bezocht, foto's gemaakt en heerlijk geluncht bij Mueang Loei Pochana, een heel oorspronkelijk lokaal eettentje in de hoofdstraat. Later geschuilld voor twee druppels regen bij het hotel en opnieuw opgestapt en toevallig bij een avondmarkt uitgekomen. Natuurlijk moesten we die even bekijken, al kwam het er op neer dat wij werden bekeken. Tja, er komen hier niet veel toeristen en al helemaal niet van die lange... 's-Avonds opnieuw bij ons restaurantje in de hoofdstraat gegeten. Ondanks het aanwijzen, de uitleg en de handen en voeten kreeg een van ons weer een verkeerd gerecht. Als je maar lol hebt.

Dinsdag 24 februari 2026
Na het ontbijt stond al snel onze tuktuk voor de deur, die ons naar de busterminal zou brengen. Dus de koffers er in gepropt en knetterend gingen we op pad om 10 minuten later naast de songthaew (letterlijk vertaald: twee rijen) naar Chiang Khan te stoppen. Snel nadat we onze koffers in de tot songthaew omgebouwde vrachtwagen hadden 'gehesen' werd de motor gestart en begon rit naar Chiang Khan, gelegen aan de Mekong rivier en grens met Laos. Onderweg werden er nog regelmatig passagiers opgepikt, een enkele keer werden deze zeer laat opgemerkt en werd dat gecompenseerd door zeer hard te remmen, waardoor de aanwezigen zich zeer goed moesten vasthouden om niet klem te komen zitten tegen de cabine. We hebben het overleefd en stonden 1,5 uur later op een kruispunt in Chiang Khan. Geen tuktuk of taxi te zien. Winkelier aangesproken, geen Engels. Hotel gebeld, geen Engels.... Wacht even, op de hoek is een politiepost. Wel scooters voor de deur, maar ondanks mijn kloppen geen reactie. Nét toen ik wegliep hoorde ik achter me: 'hello'. Jawel, een Thaise agent, die ook nog eens 4 woorden Engels sprak. Uitgelegd dat we vervoer zochten naar het Chiangkhan River Mountain Resort, maar dat het niet zo goed lukte. Hij stelde voor dat ik weer terugliep naar Agnes, die op de hoek aan de overkant stond en hij ging het regelen. Nog geen 5 minuten later komt er een tuktuk om de hoek, met de agent op z'n motor er vlak achteraan. Deze tuktuk brengt jullie en de prijs is 60 bath. Hoppa, zo doen we dat in Thailand! Na de agent uitgbreid te hebben bedankt, stapten we voor de tweede keer vandaag met onze koffers in een tuktuk. Ook nu stonden we nog geen 10 minuten later bij ons hotel. Snel werden de koffers van ons overgenomen en kregen we van de receptie het goede bericht dat we een upgrade kregen en dat het geen bezwaar was dat we veel te vroeg waren. Twee kleine Thaise medewerksters gingen ons voor en sleepten onze twee koffers de trappen op en we mochten ze niet aanraken (de koffers bedoel ik!). Kamer 122 (?) bleek een kamer met uitzicht op het zwembad én de Mekong rivier te zijn. Agnes zag de hotelfietsen staan en was niet meer te houden en vertrok iets later richting centrum van Chiang Khan. Dat kwam mooi uit, want ik moest intussen ook belangrijke dingen doen... De blauwe lucht betrok en het begon te spatten, dus gingen we opnieuw met de tuktuk naar het dorp om wat te eten. We kwamen terecht bij het recent geopend restaurant Ya-Laead in de hoofdstraat, met als specialiteit de Isaanse (noordelijke provincie) keuken. Lekker! Later op de avond terug gelopen naar de plek waar we werden afgezet door onze tuktuk chauffeur en zijn nummer gebeld. Na wat gebrabbel werd de verbinding verbroken. De alleraardigste eigenaresse van het eethuisje gevraagd om hem opnieuw te bellen, maar nu werd er niet meer opgenomen. Oh, zegt ze, ik heb een vriend met een tuktuk. Ze belt hem en deze staat binnen 5 minuten bij ons en iets later zet hij ons af bij het hotel. We kijken vanaf ons balkon nog even naar de rivier en gaan lekker slapen.

Woensdag 25 februari 2026
Bijtijds zaten we aan het ontbijt, want onze motorscooter zou vanmorgen vroeg worden gebracht. Agnes was tijdens haar fietstocht gisteren op 'scooterjacht' geweest, maar uiteindelijk toch het hotel gevraagd om er een te laten komen. En ja hoor, om een uur of half tien rijden er twee niet al te moderne Yamaha scooters de P-plaats op. Vader en zoon kwamen ons apparaat afleveren. Tijdens de uitleg bleek de tankdop van 'onze' scooter niet op te gaan, dus kregen wij de andere. Nou waren ze beiden een jaar of 20 oud, dus dat maakte niets uit en we konden weer op weg. Eerst maar eens door de enorm lange walkingstreet van Chiang Khan gereden, waar overdag weinig tot niets te doen is. Aan het eind de scooter geparkeerd en dan te voet de hoofdstraat in om wat foto's te maken en een cappuccino mét taart te scoren op een terrasje mét uitzicht op de Mekong. Een massagesalon op onze route bleek tijd voor 2 klanten te hebben, dus daar konden we geen nee tegen zeggen. Na een geweldige massage eerst naar het plaatselijke songthaeuw-station gereden om de time-table te bekijken voor a.s. zaterdag naar Loei. En dan verder de Mekong oostwaarts gevolgd naar het mooie  uitkijkpunt in Kaeng Khut Khu en natuurlijk onderweg gestopt om de negenhonderd jaar oude boeddha's in de Wat Tha Khaek tempel te bekijken. Maar dan wordt het toch echt tijd om het zwembad op te zoeken. Tjonge, wat is dat water koud. 's-Avonds met de scooter naar het dorp en op het terras van ons 'vaste' restaurant gegeten, waar we kennis maakten met een groep van 25 Thaise motorrijders waarmee we gezellig hebben gekletst over onze gezamenlijke hobby. 

Donderdag 26 februari 2026
Met onze handige scooter wilden we vandaaag naar de Chiang Khan Skywalk. Dat bleek een flink eind rijden (westelijk) op onze scooter, maar dat is hier altijd een feestje. Warm en rijwind is een goede combinatie. Ook is er onderweg zoveel te zien. Op het parkeerterrein van de Skywalk stonden bijna geen auto's en we vonden een schaduwrijk plekje voor onze tweewieler. Dat was een behoorlijk eind lopen van de ticketverkoop, vooral omdat sinds gisteravond een sluimerende jichtaanval in m'n linkervoet opspeelde. Na het kopen van 2 tickets á 60 Bath, mochten we plaatsnemen op de plastic stoeltje. Iets later werden we geroepen door een van de songthaeuw chauffeurs. We bleken de enige passagiers en na een minuut of 10 mochten we er boven weer uit. Met onze zojuist ontvangen rode overschoenen stapten we de glazen skywalk op. Agnes kostte het geen enkele moeite, maar ik eet vanwege de hoogtevrees niet eens uit een diep bord... Uiteindelijk ging ik schoorvoetend de skywalk op, me goed vasthoudend aan de reling. Na 5 minuten rende ik over de glazen platen, alsof er niets aan de hand was. Wát een overwinning. Tijdens het genieten van de uitzichten en het maken van de foto's komt er een enorme groep in groene schoolshirts de skywalk op. Niet alleen de skywalk, maar ook wij tweeën zijn interessant voor deze schoolklassen uit het nabijgelegen Khon Kaen. Zij zien blijkbaar zelden toeristen. Nadat de enorme groep was vertrokken, stapten wij ook weer in de songthaeuw om naar beneden te worden vervoerd. In de omgeving nog even een dorpje bekeken en toen weer op weg naar ons dorp. Onderweg op een terrasje aan de rivier nog een colaatje gedronken. Weer terug in het dorp bij de taxi-regel-mevrouw wat gegeten en dan maar eens naar de plaatselijke apotheek, want m'n jicht werd nu wel erg pijnlijk. De medewerkster in de apotheek sprak zeer goed Engels en na een korte uitleg en het tonen van mijn nogal gezwollen linker voet pakte zij resoluut de juiste medicijnen. Een strip van 10 stuks voor 40 Baht en zonder recept. Kom daar in Nederland maar eens om... Terug in het hotel meteen ons verblijf maar even met paar dagen verlengd, want reizen zou even niet lukken. 

Vrijdag 27 t/m zondag 28 februari 2026
Deze drie dagen met m'n been omhoog gelegen, met ijspack op mijn voet en tabletten van de apotheek naar binnen gooien. Vrijdag is Agnes -ondanks het ontbrekende internatinale rijbewijs- nog paar keer op de scooter naar het dorp gereden om inkopen te doen en 's avonds bij ons gezellige stalletje eten te halen. Tussendoor was zij aan het zwembad te vinden. Ook zaterdag liep er zo'n aardige medewerkster met Agnes mee om mijn ontbijt af te leveren. Verpleegster Agnes was vandaag regelmatig aan het zwembad te vinden en ik keer maar weer stom uit het raam. Gelukkig leken het ijspack én de tabletten hun werk te doen, want ik voelde een merkbare verbetering. Zondag weer van hetzelfde. Het mopperen op m'n voet leek effect te hebben, want het ging ineens stukken beter. Na de lunch stapte Agnes toch maar weer op zo'n krakkemikkige hotelfiets om de noodzakelijke boodschappen in het dorp te doen. 

Maandag 2 maart 2026
Voor het eerst weer gewoon naar de ontbijtzaal 'gehobbeld', want lopen kon je dit nog niet noemen. Mijn binnenkomst bleef niet onopgemerkt en de ontvanst leek bijna Koninklijk. Alle medewerkers leken op de hoogte van mijn jichtaanval. Het was in ieder geval weer ongelofelijk fijn om beneden te kunnen ontbijten. En omdat het zoveel beter ging met m'n voet, meteen maar de zwembroek aangeschoten en een ligbedje bij het zwembad ingepikt. Ook Agnes was hier even later te vinden. Mijn dag kon niet meer stuk. Nadat Agnes voor mij had gezongen al helemaal niet meer. Deze dag verschillende keren het zeer koude zwembad ingedoken om een baantje te trekken en af te koelen en natuurlijk te genieten van het uitzicht én de overheerlijke ijscappuccino van de hotelbar. 's Middags stapte Agnes maar weer eens op de fiets voor wat inkopen, maar ook om 2 tickets voor de nachtbus van woensdag op de kop te tikken. Mijn voet ging zoveel beter, dat we het woensdag wel aandurfden. 's Avonds op het terras van het hotel met uitzicht op de Mekong en het verlichte Chiang Khan een overheerlijke pizza gegeten.

Dinsdag 3 maart 2026
Na het ontbijt natuurlijk weer naar het zwembad. En alweer waren wij de enigen op de  ligbedden! Begin middag gevraagd of Poo (barkeeper) voor ons een afspraak met de massagesalon wilde maken. Dus sprongen (nou ja, sprongen....) we iets voor vijfen in de tuktuk om ons bij de massagesalon af te laten zetten. Dit keer andere masseurs en mindere massage. Hierna langzaam naar het Isaan restaurant gewandeld. Later op de avond met de tuktuk terug naar het hotel en heerlijk op het terras gezeten (en stiekem slokje van Agnes' biertje gepikt). Poo had deze avond hulp van de lieve Prem, die we elke ochtend tegenkwamen bij het ontbijt. Ook raakten we nog even in gesprek met de 2 Schotten, die we eerder heel kort voor de deur van het hotel spraken. Amanda en Andy zijn op de fiets onderweg van Nieuw-Zeeland naar Edinburgh...!! Zij bleven 2 nachten in het hotel, dus zouden we morgen nog even langer met elkaar kunnen spreken. Ook wij moesten maar eens langzaam naar boven.

Woensdag 4 maart 2026
Vandaag de allerlaatste keer ontbijten in dit hotel. En toen werd het tijd om de koffers dicht te doen en deze alvast bij de receptie neer te zetten. Tot onze verbazing waren vaste plekken aan het zwembad ingenomen door 4 Zweden, waar we gedurende de dag gezellig mee hebben gekletst. Om een uur of half zes wat kleins gegeten op het terras van het hotel. Na een hartelijk afscheid van de fietsers en het personeel, stapten we in de tuktuk en uitgezwaaid door Prem reden we richting busstation, waar de bus al stond te wachten. Toen wij in wilden stappen, springt nét een mede-hotelgast uit de bus. Deze stuiterbal, die wij vanwege de gelijkenis Jackie Chan noemden, bleek uit Zuid-Korea te komen en maakte samen met z'n dochter een reis door Thailand. Iets voor 19.00u verlieten we Chiang Khan voor een lange reis naar Bangkok. De zitplekken waren ruim en we zetten de leuning alvast in standje 'slaap'. Met een beetje geluk... De bus was dan wel oud, maar de airco deed het als de beste. Zelfs een beetje tè goed en rammelde bovendien regelmatig. Door de kou en het mechanische geluid van de airco ging het slapen niet erg best. Tijdens een stop de hostess van de bus nog even gevraagd om de airco wat minder koud te zetten. Zij keek mij wat glazig  aan.